04. Groep Rotterdam/Den Haag

 

Groep Rotterdam / Den Haag 3 juni 2015

Joke Bloom

Een beetje dom van mijzelf, ik was in tram 4, de verkeerde kant opgegaan. Ik zat in spanning om niet te laat te komen. Maar gelukkig ebde dat weg toen bij CS, Ria en Arnold instapte: leuke binnenkomers!

Zeven tochtgenoten bogen zich nogmaals over het thema eenzaamheid n.a.v. een moeilijke tekst van Paulo Coelho. Wij allen kennen het gevoel van eenzaamheid; hierna volgen enkele uitspraken:
-  We moeten niet vluchten voor eenzaamheid.
-  Zonder eenzaamheid zal de liefde niet lang bij je blijven. Liefde hebben we nodig.
-  Ook ónder mensen kan je je eenzaam voelen.
-  Eenzaamheid is je verlaten voelen door/van God.
-  Dank zij eenzaamheid kunnen we leren dat nee-zeggen niet altijd toegeeflijkheid is. En dat ja-zeggen niet altijd een deugd is. ‘Ik zou wel eens in Gods agenda willen kijken voor een steuntje in de rug ter bemoediging’, opperde Arnold.

Een andere tekst ging over verbondenheid:
-  Bewust kiezen voor ‘alleen zijn’ valt niet onder eenzaamheid.
-  Wie nooit alleen is, kan zichzelf niet kennen.
-  Gemeenschapsgevoel is: je opgenomen voelen.
-  Kerksluiting: het sluiten en het moeten missen van de familiekerk, waar zovele gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, is moeilijk te aanvaarden. Het is een opgave om aansluiting te vinden bij een andere kerkgemeente. Vroeger kwam de pastoor langs; nu is er geen huisbezoek meer en dat is jammer!

Een ontroerende dialoog was: hoe zal het zijn als je partner er niet meer is of zal zijn?

Dory: ‘Soms heb je een geleidelijk rouwproces, de partner glijdt van je af, door ziekte. Toch bleef ik vrijwilligerswerk doen omdat ik van betekenis wilde zijn’.

Ik bewonder haar omdat ze hier bij ons aanwezig is, terwijl zij onlangs veel dierbaren heeft verloren. Wellicht hebben wij door te luisteren haar een beetje troost en moed gegeven.

Bij Ria en Arnold leeft de vraag: ‘Wie van ons zal het eerst overlijden?’

Joke en Wil antwoorden: ‘Daar heb ik mij nooit druk over gemaakt.’

Na het verlies van mijn man, heb ikzelf ook een proces doorgemaakt en ben gegroeid in mijzelf. (Wil)

Je moet je eigen leven oppakken anders ga je dood met de ander!

We voelen ons verbonden met de tochtgenotenfamilie; dat gemeenschaps-gevoel van opgenomen te voelen, daar gaat kracht vanuit en maakt dat je je erkend en gesteund voelt. En dan nogmaals Paulo: ‘Wie zijn wij eigenlijk?’ Slechts een speldenprik, een stofje dat zich bewust is van zijn klein- en kwetsbaarheid in het immense heelal.

Het was een mooie diepzinnige middag, waarin wijze woorden werden gezegd en kwetsbaarheid aan het licht is gekomen.