2015: York, Engeland

 

Verslag van de Internationale Tocht 2015 - York, Engeland

Uit de vele verslagen die binnenkwamen over de IT naar York, selecteerden we de volgende teksten

Marianne Becker (seniorencentrum)

Dit jaar voor het eerst meegegaan, spannend, is het echt iets voor mij? Is dit wat ik echt wil? Ik zie wel wat het wordt. Zondagavond met de boot over naar Hull. Daar waren al verschil-lende mensen die Jos (e/v Marianne) kende maar ik was net een klein meisje dat alles wilde beleven, de slechte maar zeker ook de goede dingen. Na een slechte nachtrust en vroeg op, kwamen we aan, even wennen aan het links rijden en op naar York, ook daar weer vele mensen die ik niet kende.

Dan zoek je binnen de school waar wij gingen overnachten, een plaats kijk maar waar je slaapt’ en dat met ruim 100 personen, van heel jong tot ouderen. Dacht dat ik met 60+ ook tot de ouderen behoorde maar nee, er waren heel veel nog ietsje ouderen aanwezig, uit allerlei landen. Na de opening, kreeg je een plaats in je eigen groep toegewezen. Oeps: 7 personen en ik de n na jongste (de oudste was 80+). De volgende dag met de bus voor de oudjes naar ons home in Pickering boven York. Prachtig oud stadje waar ik van heb genoten, ook van de omgeving. Het was een heftig geheel, veel gelachen en veel geleerd, geprobeerd Engels te praten, Nederlands was beter, maar Frans... nee dat echt niet. Met vallen en opstaan ging het toch steeds beter. Ik heb genoten van alles wat ik heb meegemaakt, kan natuurlijk niet voor mijn man beslissen, maar heb hem wel verteld dat ik - als mijn lichaam het toelaat - een volgende keer 2017, graag met hem mee zal gaan.

Bernadette van Aalst

Impressies vanuit de stergroep BOLIVIA: Het was weer een onderdompeling in een bad van (her)ontmoetingen, vanzelfsprekendheid, aandacht voor elkaar en natuurlijke spiritualiteit. Genieten van de zon en aanvaarden van de regen. Jong (3 jaar) en oud (82). Wandelen door de rijke graanvelden, soms moeizaam door de modder en harde klei. Deelnemen aan laatselijke vieringen en de eindviering in de prachtige Minster. Als ieder lid van de groep met zichzelf in het reine is, heb je een goede groep’ aldus Janet.

Annette van Rooij Custers, (loopgroep)

De wandeltocht in York heb ik ervaren als n stukje levensles. De routes waren soms makkelijk en soms wat moeilijker, wat ook weer positief werd omdat iedereen hielp waar t nodig was. We liepen door velden en bossen, maar ook stukjes langs de snelweg. We klommen over hekjes en zelfs over prikkeldraad, dat was wat lastiger, maar er waren een paar sterke mannenhanden die tilden sommigen van ons er zo overheen. Dat was prachtig. En zo is het in het leven ook. Soms is het moeilijk en soms is het makkelijk. Ik heb ervan genoten, onze groep bestond uit fantastiche mensen. Wij waren de groep AFGHANISTAN.

Koen Bronstring, (loopgroep)

Easingwold - Ampleforth 18 km. Vandaag was een zware dag. Hier in Engeland hebben ze public roads (foothpaths) maar die worden niet altijd even goed onderhouden. Veel paden waren overwoekerd zodat we dwars door planten heen moesten lopen en over smalle paadjes door korenvelden. We kwamen uit bij een weide vol koeien en kalveren, doorgaan was geen optie. Daarom besloten we over een hek met prikkeldraad te klimmen. Dit gaf vooral voor de kortere tochtgenoten nogal wat problemen zodat de langeren moesten helpen de minder langen erover heen te tillen. Met een uur vertraging kwamen we aan op de kapittelplaats en hebben we het over het thema armoede gehad. Na de pauze werd het pad steiler maar we liepen op asfalt dus viel het mee behalve toen we weer naar beneden gingen dwars door een weide zonder pad en 200 meter steil afdaalden. Daarna kwamen we bij een varkensstal - met bewoners - die onze voorhoede al roken en erop afgerend kwamen. Er stond nog wel een hek tussen maar de angst was al gezaaid. Vrij snel daarna kwamen we aan op onze bestemming en vierden we Sue’s verjaardag. Morgen 20 km. naar Kirkby Moorsite. De naam van onze groep was AFGHANISTAN.

Frans van Overbeek (stergroep)

POSITIEF
-  het gunstige loopweer met naar verhouding weinig regen;
-  het fraaie landschap en de schilderachtige dorpen en vooral het schitterende York;
-  de sluitingsbijeenkomst in en nabij de gigantische kathedraal;
-  de prima organisatorische voorbereiding en de onderkomens;
-  het bijna geheel ontbreken van - soms terecht - geklaag & gemopper;
-  de prettige combinatie - in mijn geval maar ook bij andere groepen - van gardien en mre;
-  de knappe reductie van de taalgroepen per groep;
-  zoals altijd de veille, immer groepsvormend.

NEGATIEF waren de volgende conclusies:
-  de samenstelling van met name de stergroepen, mede tengevolge van het ontbreken van een gezinsgroep: in mijn groep was de oudste deelneemster 89 en de jongste 5 jaar, waarvan de moeder veelal oververmoeid was;
-  de deelnemers aan de stergroepen waren voor een belangrijk deel niet tot de vereiste wandelingen in staat: dus veel organisatorische improvisatie met name bij de verplaatsingen naar een volgende lokatie;
-  tien dagen geen enkele douche is toch behoorlijk primitief;
-  de wegen zijn smal en zonder begeleidende wandel/ en fietspaden, dus gevaarlijk om met een groep langs te lopen;
-  de public footpaths waren matig tot slecht tot geheel niet onderhouden, hetgeen soms wel avontuurlijk was.

Suggestie van guardians: betere toelating /plaatsing in een groep i.e. beter letten op de wandelkwaliteit van deelnemers - ook meer reclame maken voor het (senioren- of familie) centrum, waar ook dagelijks gewandeld kan worden.

Lidy Maas, (stergroep)

De internationale tocht naar Yorkshire/Engeland was in de stergroep een absolute topper. De bootreis, de fraaie locaties in Easingwold, Hovingham en Helmsley en de routes die we al wandelend overbrugden voerden ons langs en door weiden, korenvelden, gras en (on)verharde paden. Aan het eind van de middag wachtte ons dan een overheerlijke maaltijd. De kapittels waren goed voorbereid, de spirituele momenten inspirerend en rustgevend. Ik geniet altijd zo van de spelelementen na de afwas. Door vragen moest ik erachter komen wie ik was.

Niet zo simpel als mijn groep mij Margret Thatcher toebedeeld heeft. Enkele hints leidden mij tenslotte naar de Iron Lady. Poor pussy waarbij de aaier niet in de lach mag schieten anders moest die de arme zielige poes zijn, liet mij mijn hoofd op vele knien neervlijen voordat ik door Riky werd verlost. Ik houd van die lachsalvo’s. Waar anders dan bij de tochtgenoten krijg je die kans?

De voertaal was Engels met slechts Zweden, Engelsen en Nederlanders. Daardoor konden onderwerpen ook boeiend blijven. Met Frans als chauffeur bezochten we na afloop nog diverse steden, waarbij Lincoln nog een adembenemend mooie kathedraal liet zien en Whitby een fraaie rune.

In Scarbourough aten we eindelijk de lang begeerde fish en chips. Toen waren we klaar voor de thuisreis, waarvan me vooral de schaterbui van Riky midden in de nacht is bijgebleven. Ze was wakker geworden van het stampen van de boot. Hier vloeide een knus nachtelijk gesprek uit voort. Het praat zo lekker weg in het donker, zeker als je zoveel hebt meegemaakt.

Annelies Ruijter (avonturengroep)

Wat ik me het meeste herinner van de Internationale Tocht is het gevoel van solidariteit. Als de spullen ingepakt moesten worden, deed iedereen dat gewoon. Als er spelletjes gedaan werden, deed iedereen mee. Het is ongelofelijk hoe hecht een groep kan worden in slechts tien dagen tijd. Het kon ook niet anders, je had alleen de groep die fungeerde als familie. Het was fantastisch 10 dagen samen lopen, eten, slapen, bidden, zingen en lachen. Net als bij een echte familie kon ik sommigen soms naar de Noordpool verwensen maar aan het eind was ik aan iedereen gehecht geraakt met hun op- en aanmerkingen, gekke gewoontes en goede en slechte grappen. Ik ga het gezelschap maar vooral de sfeer echt missen. Hopelijk tot volgend jaar in Litouwen!

Bertus van Rijsewijk (avonturengroep)

Na een tiental jaren niet aan een Internationale Tocht te hebben meegedaan, heb ik dit jaar meegelopen. Ik zag het ook als een avontuur, omdat ik niet wist of ik het zou “redden”. Toen ik mijn medeavonturiers zag, werd mijn avontuur alleen maar groter omdat bleek dat ik, wat betreft de leeftijd, met kop en schouders boven de anderen uitstak (iets wat me tegenwoordig wel vaker overkomt). Maar ja, wie A zegt moet ook B zeggen. En per slot van rekening ben ik nog (net) geen 70! Toen we op de eerste dag met een bus vanuit York naar de startplaatsen gebracht werden, mocht onze groep het langst in de bus zitten. Reizen heb ik altijd graag gedaan. Reizen is passief, je hoeft zelf niets te doen; je wordt verplaatst. Voor mijn gevoel is wandelen en fietsen dan ook geen reizen; je moet je actief inspannen en je wordt er nog moe van ook! Ik heb dan ook genoten van de 2,5 uur dat we in de bus mochten zitten. Ik genoot van het landschap en de kleine dorpjes waar we doorheen kwamen en van het reizen zelf: ”pluk de dag, vandaag reizen we nog”.

Het wandelen was niet niks! Ik kreeg, overigens op eigen verzoek, de functie toebedeeld van hekkensluiter. Ik was niet altijd de snelste, maar dit kon ik verbergen omdat ik achteraan moest lopen op grond van mijn functie. Hekken waren er genoeg op onze trektochten over heuvels en door dalen, over weiden en dwars door enorm grote korenvelden, over asfalt en glibberige modderpaadjes, door bossen en struikgewas, door dorpjes en over boerenerven. Ik ben geen uitgesproken natuurliefhebber, maar ik vond de streek waar wij liepen buitengewoon. Waarom weet ik niet. De uitgestrekte oppervlakten graan? De geringe bevolkingsdichtheid van de streek zonder dat deze een verlaten indruk maakte? Of speelt mee dat het eerste Engelse boekje dat ik vroeger op school ooit moest lezen, over het Engelse platteland ging waar zich allerlei mysterieuze zaken afspeelden en dat ik sindsdien het Engelse platteland altijd in verband gebracht heb met geheimzinnigheid? Hoe het ook zij, ik heb nog nooit tijdens een tocht zo bewust van het landschap genoten.

Als je, zoals wij, niet altijd de gebaande paden bewandelt, kom je nog eens onverwachts wat tegen. Ons eerste pub-avontuur bracht ons de verrassing van een vijftiental mannen van boven de vijftig die uit volle borst liedjes zongen, soms allen tegelijk en soms een of twee solisten, en die zichzelf begeleidden op oude muziekinstrumenten. Ze zaten op een beetje verhoogd gedeelte van de pub, op stoelen achter een soort houten hek. Ze hadden allen een soort kostuum aan. Maar zoals het in Engeland betamelijk is, was er verschil in stand. Enkelen hadden fraaiere kostuums aan dan anderen en eentje had een soort grote witte schort voor. Hij bevond zich ook niet tussen de anderen maar in het gewone’ gedeelte van de pub. Hij zat ook niet maar bleef staan en zocht daarin soms steun tegen de bar. Een paar keer zong ook hij solo. Een dag later, toen we bij het station de groep weer zagen, had hij ook weer zijn grote witte schort voor. Degene die me echter het meest intrigeerde was een onopvallende tengere man met een grote snor en een kalend hoofd, die als enige buiten het houten hek op een stoel zat, geen woord meezong en alleen op zijn accordeon speelde, die de omvang had van een groot sigarenkistje, en die ik geen woord heb zien zeggen, noch een spier heb zien vertrekken. Hij kon zo uit mijn Engelse boekje gelopen zijn.

Mijn tocht was er een met ups en downs (ik hield het meest van de downs), met mee- en tegenvallers, met luxe en eenvoud. Het meest heb ik genoten van de ontmoeting met een verscheidenheid aan tochtgenoten, mensen die hoe verschillend ook, toch een onderlinge verbondenheid met elkaar opbouwden. Het was een echte Tochtgenotentocht!