04. Groep Rotterdam/Den Haag

 

Verslag van mijn eerste bijeenkomst

Joke Bloom

Groep Rotterdam, Delft & Den Haag, woensdag 2 okt. 2013 in Rotterdam

Herman de Kruis heet ons hartelijk welkom. We zijn met 8 personen aanwezig.

We vernemen dat To van Beek overleden is; diverse mensen hebben herinneringen over haar met elkaar kunnen delen. Ze liet zich niet zomaar de kaas van haar brood eten, begrijp ik, een pittige tante dus.

We starten met het verhaal van Astronaut Russell Schweickart, die tijdens zijn Apollovlucht in 1969, de aarde ziet als een klein, kwetsbaar vlekje. “Alles wat betekenis voor ons heeft: de hele geschiedenis, kunst, leven, dood, liefde, emoties etc. - alles zit in het blauw witte stipje”. Terug op aarde verklaart hij: “Hierna is alles veranderd voor mij: er is iets nieuws ontstaan; mijn relaties zijn niet meer dezelfde als vroeger.”

Henk’s reactie was: “Heeft hij dat daar pas gezien...?!”. Als ik op een berg zit kan ik ook overweldigd worden door de schoonheid van de natuur. De aarde heeft alles in zich, we moeten er zuinig op zijn en haar koesteren, niet leegplunderen en vergiftigen. Zo kwamen we uit bij het milieu, o.a. het scheiden van afval.

Schweickart vraagt zichzelf af of God bestaat. Hij heeft hem niet gezien daarboven. Hoe is dat voor ons, geloven wij in God? Hebben wij ooit God ervaren?

Deze vraag stelde ik ook in Zweden in een stergroep; mensen ervaren God soms in ontmoetingen, in de natuur maar ook op momenten van leven en dood.

Ik stelde daarna de vraag: “Wat betekent God in jouw persoonlijk leven? Hoe heeft God jou geraakt?” Toen, maar ook nu worden er mooie, soms ingrijpende ontmoetingen met God gedeeld.

Dit zijn een paar antwoorden: God betekent: “Houvast hebben” of “Als ik God zou missen, valt mijn zekerheid weg” of door soms hardop te zeggen: “Hier ben ik God, uw wil te doen is mij lief”.

Ook in andere uitingen van de natuur ervaren we God, bijvoorbeeld in een vlinder of een bloem of de oplich-tende vuurvliegjes in het donker, de sterrenhemel in Honduras, iedereen heeft wel dierbare herinneringen. Sommige mensen antwoordden: “Hij is overal om mij heen; maar buiten mij.”

Maar helaas ook “Ik heb slechts een beeld van God uit mijn jeugd, van een straffende God en dat beeld draag ik nog altijd bij mij”. Anderzijds ook: “Ik ervaar een relatie tussen mij en God”. Jongeren zeggen vaak: “ik kan toch zelf nádenken; ik heb God of de kerk toch niet nódig?”

Wij vinden niet dat wij onze visie moeten opdringen aan onze kinderen. Waarom ik naar de kerk ga? Voor reflectie, stilte en rust. Is er een relatie tussen God en het heelal? God is een supercomputer die alles regelt. Heeft God een plan met ons?

We spraken over een interview met paus Franciscus: ‘A big heart open to God’. We vinden het een openhartig en waardevol document. Een paus vol nieuw elan, die blije energie uitstraalt. De paus en de kerk komen hiermee positief in het nieuws. We zetten zelf ook een stap in de ruimte en vroegen ons af:. “Hoe kom je in het paradijs? Door goede gedachten, goede woorden en daden? Is er een vagevuur?” Paus Johannes de 23e zei “Ja, maar er zit niemand in”.

Herman vertelde over jonge mensen in de gevangenis die het moeten uit zien te houden in hun uitzichtloosheid. Joke antwoordde met een gezegde van Carel (=haar overleden man - noot van de redactie): “Het lijden aanvaarden is volharden en het leven volharden is voltooiing”.

Zo kwamen dus vele onderwerpen aan de orde die breed werden uitgesponnen. Zoals God, het universum, de aarde ‘al-omvattend’ zijn, zo waren ook onze levensverhalen ‘zeer uiteenlopend en diepzinnig’. Herman sloot deze inspirerende middag af met een gedicht van leerlingen over: ‘mooie vooruitzichten’.

Wanneer Gods rijk komt, is alles nieuw (uit het boekje voor spirituele leiders in Zweden bij de Internationale Tocht, woensdag 7 augustus 2013).