05. Middengroep

 

Middengroep 6/7 april 2013, omgeving Rhenen

Kees Hoogzaad

Zaterdag na Pasen togen 16 middengroepers op weg van Veenendaal-West naar Rhenen. De weergoden waren ons gunstig gezind, de route fraai, de teksten inspirerend, met dank ook aan Ricky De 12 km route waren onze gids Frans niet genoeg: een snelle geruststellende trip zondagochtend naar de afdeling Spoedeisende Hulp van Ede liet hij zich niet ontgaan.

Het thema: ‘Hoe zijn wij pelgrims in deze tijd? Kenmerken en beleving van ons leven als een reis’ - werd geïllustreerd in de overwegingen. Bij de eerste stop wees Liesbeth ons op het verschil tussen een bedevaartganger en een pelgrim. Hoewel de Van Dale deze begrippen synoniem noemt, wordt er bij pelgrim toegevoegd: (met de gedachte aan het leven als een reis) de mens op aarde. Het is duidelijk: Tochtgenoten zijn pelgrims - van peregere (trekken) door een ager (akker). “Moge de weg zelf je zegenen, je dragen en je leiden. Moge de wind je goede dingen zeggen waarnaar je hart verlangt. Moge de huizen je liefde in herinnering brengen. Moge het water je verfrissen. En moge je hart opengaan voor anderen op je weg” - na deze Ierse reiszegen vertrokken we, en route.

Keuze uit de teksten onderweg:
-  Mijn kompas. Waar kom ik vandaan, waar ga ik naar toe?...Stuurloos was ik als een schip zonder roer, niet wetend waarheen te gaan. Mijn kompas bracht uitkomst. Mijn kompas? Wat is mijn kompas? Dat harde rechthoekige ding met een wijzertje naar het noorden? Waar ga je heen? Een vraag zonder antwoord, omdat het antwoord weer een vraag inhoudt. Heeft het met God te maken, de God in mij die verborgen is en onvindbaar?
-  Spin. Ons werd aanbevolen lief te zijn voor zuster spin. Dus niet te spinmijdig.....
-  Bedevaart en pelgrimage bieden in onze tijd een casco dat je zelf kunt invullen. Bedevaart is de gebedstocht. Pelgrimage is heel je leven op tocht zijn. Het daadwerkelijk op weg zijn laat zien dat:
-  De weg wijzer is dan de wegwijzer. Pelgrimeren betekent de weg van ons verlangen gaan. Dat verlangen voert ons echter verder dan deze wereld. Het leert ons dat er iets in leeft dat deze wereld overstijgt.

In de ontvangsthal van de Titus Brandsma gedachteniskerk (ter herinnering aan de gevallenen op de Grebbeberg) was het goed toeven, mede door het uitzicht op de Rijn en de catering van de familie Wuite.

’s Avonds praatte Johny ons bij over vacatures bij de stuurgroep (wie wordt de nieuwe penningmeester?) en plannen voor een Internationale Tocht naar Litouwen. Komt er nog een Middengroeptocht in september? Er zijn plannen om deze tocht in te bedden in het weekend van het Najaarskapittel.

Ineke gaf daarna aan vier groepen vragen mee om het specifieke van onze tochten en het tochtgenoot-zijn boven water te krijgen. Waarin verschillen wij met een bus Lourdes-gangers? Kenmerkend voor onze tochten is het lopen (zelf je potje koken) en de variatie van deelnemers naar leeftijd, nationaliteit, achtergrond, religie en de plaats die het trekken inneemt in onze levensinstelling. Uit mijn groep: De tocht als een oefening in gemeenschappelijk leven, door nieuwkomers wel getypeerd als lijkend op dat van de eerste christenen, het zwijgen tijdens het lopen kan verbondenheid met elkaar en de natuur soms sterker doen voelen dan woorden, eenvoudig leven, los van het hectische gedoe. Er is veel vrijheid naast de taken, ook wel iets anarchistisch naast de democratische organisatie.

Op meerdere momenten oefenden we lied 466 GvL en tijdens de morgendienst was dat o.a. onze bijdrage. Nog net op tijd kon Frans na de zegen iets vertellen over onze beweging en maakte daarbij gebruik van enkele op de muziek van N23 zingbare coupletten: Bepakt, bezakt en route - Onbelast door wat zonodig moet - Als het tegenzit bij slecht getij - Ga de weg op, maak je geest vrij == Beleven heel intens - Haalt het ware voor de lens - Genieten van het moment - Maakt met weinig weer content == Dankzij een luisterend oor - Breekt de zon hier even door - ’t Zien staan van ieder mens - Zal verleggen beider grens == Het is al voorgedaan -Als op tocht in ’t leven staan - In ’t Israel van toen - Lichtend pad van ’t juiste doen. Bij het uitgaan kreeg iedereen een briefje mee met een goede gedachte. Het mijne luidde: Sta op en ga naar jezelf. Begin bij jezelf maar eindig daar niet. Neem jezelf als vertrekpunt, niet als doel. Leer jezelf kennen maar houd je niet altijd alleen maar met jezelf bezig. Na afloop was er koffie met de parochianen die de vernieuwde flyer van de Tochtgenoten mee naar huis konden nemen.

Een enthousiast tiental liep een rondje over de zonkant van de Grebbeberg. Een niet meer zo jonge voorbijganger zei bezorgd: “Doet u wel voorzichtig, ik zie zoveel grijs!”. Geestelijk en lichamelijk verkwikt gingen we op huis aan.

Dank aan allen.