2012: Zwarte Woud, Duitsland

 

Verslag van de Internationale Tocht 2012

De Kippengroep

Johny van Hoeve

Dit jaar is er eens geen beletsel om deel te kunnen nemen aan de Internationale Tocht, dus ga ik ervoor.

Basel

Ik besluit een paar dagen eerder te vertrekken en de stad Basel te bezoeken. Een hele rustige stad: velen zijn de stad uit i.v.m. de zomervakantie en het lange vrije weekend in Zwitserland ( 1 augustus is nationale feestdag). Een schone stad ook, verder veel banken en veel autodealers. Ik zie vele beroemde namen op de gevels: Bentley, Maserati, Ferrari, Porsche en vele andere dure automerken die ik in Roosendaal zelden zie.

Mijn verblijf in het zeer moderne YMCA hostel is een aparte ervaring. Mijn medeslaapsters in het slaapzaaltje bestaan vooral uit Aziatische en Hongaarse meisjes. ‘s Nachts hoor ik regelmatig de ringtoon van een telefoon en dan verdwijnt er een meisje. Dit blijken de Hongaarse meisjes te zijn, die in ongewone stadskleding en een grote tas make-up bij zich, tegen de ochtend weer terugkeren, zich vervolgens vermoeid en omgeven met een wolk parfum vermengd met rook en alcohol op hun bed storten en in diepe slaap vallen...

Basel bevat meer verrassingen: de eerste ochtend loop ik een vriendin van vroeger tegen het lijf, die ik jaren niet meer had gezien die sinds 8 jaar in Basel blijkt te wonen. Van haar krijg ik vervolgens een prachtige rondleiding langs de mooiste plekjes van de stad.

Rheinfelden/Herten

De ontmoeting met vele (oude)bekenden, slapen in een grote, mooie maar zeer tochtige gymzaal. Midden in de nacht in het stikkedonker, loop ik uiteindelijk met een natte vinger in de lucht op zoek naar een plek, waar het minder waait.

Voor mij is 2012 een primeur, omdat ik als guardian mag deelnemen. Ik wil in deze Roep iets over mijn ervaringen als prille guardian vertellen. We ontvangen instructies en ik hoor dat ik de Kippengroep mag begeleiden. Gewapend met een hele stapel zojuist ontvangen papieren (die ik aan het eind van de wandelweek nog steeds niet allemaal heb gelezen), maak ik direct daarna kennis met mijn Kippengroep: vijf Duitse kinderen van 2 tot 9 jaar, vier Fransen, vier Duitsers en nog drie Nederlanders (één man en heel veel vrouwen).

Hoe is het nu om een eerste keer een Tochtgenotengroep te begeleiden? Pittig! De eerste dagen verlopen voor mijn gevoel zeer chaotisch, maar de rest van de tocht verloopt redelijk ontspannen en eigenlijk zeer plezant. Ik vind het apart dat sommige mensen veronderstellen, dat ik van alles op de hoogte ben. Vragen over de temperatuur van de volgende dag, wel of geen warm water, wel of geen zwembad in de buurt in ons volgende onderkomen etc. Op veel vragen is mijn antwoord simpel: Ik heb geen idee!

De Kippengroep blijkt te bestaan uit een bekwaam team van verantwoordelijken (voor meerderen de eerste keer dat ze deze taak uitoefenen), een team dat me elke dag weer helpt om er een goede dag van te maken, ondanks alle taalmisverstanden. Ook andere groepsleden, blijken kanjers te zijn, die me steeds weer helpen en aan wie ik regelmatig even een vraag kan voorleggen en stoom kan afblazen.

Onze groep is wisselend van samenstelling. Soms zijn de kinderen met hun ouders er niet bij: zij doen dan bijvoorbeeld een middagje zwembad. Een ouderpaar wisselt elkaar af. Het is regelmatig improviseren, maar we genieten: van de kinderen, van de ochtendgym, van het mooie weer, van de lekkere Schwarzwald specialiteiten die één van de echtgenoten mee brengt. Zo zal ik de Maultaschen niet meer vergeten. Een soort grote Nudel gevuld met verschillende soorten vlees.

We genieten ook van alles wat we onderweg tegenkomen. De koelte van het bos en de steeds afwisselende gezichten op de Rijn met badende mensen en waterkracht/energiecentrales. Op een dag lopen we op een onbeschermd pad langs de Rijn, de oever ligt in de diepte. We lopen rakelings langs de rand van het pad. Dit vind ik minder geslaagd, zeker wanneer je met kleine kinderen loopt.

Soms doen zich niet te voorspellen situaties voor, die mij mijn wenkbrauwen doen optrekken. Wat doe ik? Hier een onderwerp van gesprek van maken of over laten gaan? Wijsheid lees ik ergens: “..is het onderscheid kunnen maken tussen wat je wel of niet ziet”. Een waar woord, besef ik. Maar niet altijd even gemakkelijk uitvoerbaar.

Als ik even doordenk, besef ik dat een ‘vreemde’ situatie soms ook kan ontstaan door mijn functioneren. De laatste dag laat ik het wat gaan en er gebeuren onverwachte dingen. Ik herinner me op dat moment, dat ik ook niet iedereen erbij betrokken had, toen ik informatie gaf. Tja, dan wordt het vanzelf onduidelijk...

Beste mensen, mocht je eens willen proberen om deel te nemen als guardian, dan zeg ik nu: DOEN! Je leert er heel veel van, zowel als het goed gaat als wanneer het niet zo goed gaat. Maar bovenal: vertrouw op de mensen in je groep. Met zijn allen kom je echt een heel eind. En het brengt mij een diep gevoel van dankbaarheid: zoveel mensen die samen hun best doen open te staan voor elkaars gewoontes, elkaar te verstaan en bereid zijn er samen iets moois van te maken.