06. Voorjaarskapittel

 

Verslag van het Voorjaarskapittel te Leerdam / 24-25 maart 2012

Joke Bloom

Lieve mensen, wat was het een geweldig weekend; Back tot Basic en als Pelgrim onderweg naar het Leven; deze 2 ingrediŽnten maakten dit weekend tot een succes.

“Back tot basic” daarmee bedoel ik het wandelfestijn om weer bij elkaar en met elkaar te zijn, om samen door die ontluikende natuur te struinen en ons te verwonderen en wie of wat er op ons pad komt te ontmoeten.

“Als pelgrim op weg naar het leven!”, dit is ons thema n.a.v. het proefschrift van Els Verzellenberg! “Genieten” is het devies! In de sprinters ontbreken helaas toiletten, maar eenmaal op bestemming in Leerdam dan maar snel naar de bibliotheek, niet om te lezen maar om te lossen, en gelukkig ontmoet ik hier Frans, die net een wandelkaart koopt. Samen wandelen we naar de parochiezaal, ons logeeradres, waar ons, door de openstaande deur, een heerlijke koffiegeur tegemoet komt. Ik voel een warm welkom bij Catharine, Dinie, Marianne, Liesbeth, Bas en Johny! Voor de vroege vogels onder de tochtgenoten staat er eerst een bezoek aan het glasmuseum gepland. En het is “ah en oh... dat glasservies heb ik, Liesbeth, ook thuis: van mijn oma geŽrfd”; zo herleefde bij een ieder bij de aanblik van al het gestileerde glas weer iets van vroeger tijden. In de tuin, genieten we van de lekkere chocolademelk met speciaal gebak alsook van de uitgestalde glazen voorwerpen.

Bregje en Estella voegen zich later deze dag bij ons en op de kade gezeten verwarmd door de zon, nuttigen wij allereerst onze lunch. We wandelen zoals Frans schrijft: over de dijk, stroomafwaarts langs de Linge en passeren veel oude bomen, het lommerrijke kasteel, boerderijen en boomgaarden richting Heulekum een fraai dorp, en bewonderen daar de ooievaar op een dak. De fruitbomen staan helaas nog niet in bloei zoals op eerdere wandelingen. Het is prachtig weer, belevenissen worden uitgewisseld en onderweg worden we geestelijk gevoed door drie teksten van Els! Al wandelende, in stilte, overwegen we elke tekst waarna wij er s’avonds verder over discussiŽren.

Na de overheerlijke en gezellige maaltijd, verzorgd door Johny en Marianne, spreken we over:
-  Ons leven zien als een pelgrimsweg. Er is meer tussen hemel en aarde; ervaren we ook het goddelijke?
-  Eucharistie heeft bij ons, Tochtgenoten, een oecumenisch karakter.
-  Tochtgenoten getuigen van een dynamische spiritualiteit: wij laten ons inspireren door de geest van Franciscus; via kapittels verdiepen we ons in de problemen v.d. samenleving, werken we aan vrede en gerechtigheid, en zorgen we voor de schepping.

Ook hebben we ’s avonds gesproken over het misbruik in de kerk. De St. Frans Tochtgenoten is voor mij, de enige organisatie waar mensen van de wieg tot aan/in het graf echt erbij horen, meetellen; ze zijn altijd welkom op onze bijeenkomsten. Dit ervaar ik dan ook als een kracht van onze familie-gemeenschap, tenslotte dragen wij zo met elkaar de franciscaanse boodschap uit en zijn wij een inspiratiebron voor elkaar. We zien, ook in de maatschappij, dat de jongeren afhaken; desondanks wordt er opnieuw een weekend voor en door hen georganiseerd. Bravo... ik ben er zeker van dat het een succes is geworden. Nu maar hopen dat ook Franciscus onze schaapjes bij elkaar houdt en hoedt. Ik vind het dan ook spijtig dat er zowel op de Voor- als Najaarsbijeenkomsten zo weinig jongeren deelnemen. Jullie hebben altijd zulke geweldige ideeŽn; ik mis jullie dan ook. Ik daag jullie bij deze uit, hierop te reageren; geef aub jullie suggesties door. Het was een welsprekende avond!

Op zondag kwamen Bernadette, Ria en Paul, Joop, Ton en Hennie, Els en zoon Michel Verzellenberg ons vergezellen. Michel brengt ons “back to basic”, ook al wist hij niet hoe hij moest beginnen. Hij houdt een boeiend betoog over hoe hij en zijn coaches, een week lang de bergen intrekken, met jongeren, die verslaafd zijn of gevangen zitten! Zij begeleiden hen, met veel liefde en zorg, en kneden ze zodanig, dat ze weer het rechte spoor bewandelen en terug kunnen, de maatschappij in. Dit alles werd voor ons zichtbaar gemaakt met fimpjes. zie: www.btobasic.nl We hingen aan zijn lippen; tot slot kregen ook wij onze levensles mee: hij deelde bananen uit en vroeg ons de banaan uit de schil te halen. Door onze verschillende wijze van openen hoorden we van Michel dat het van grote betekenis is hoe, de manier waarop, wijzelf kijken naar zaken/problemen en hoe we iets aanpakken cq oplossingen zoeken. Een leuk detail is dat Catharine ons voordeed, hoe ze van haar opa leerde, op een bepaalde manier de schil eraf te halen zodat er een varkentje te voorschijn kwam. Catherine leidde de slotviering waarbij we liederen zongen uit ons liedboek. Deze dagen waren weer als vanouds: uitermate gezellig, relaxed, inspirerend! De verbondenheid was voelbaar, de eenheid bijna tastbaar. Na afloop zorgde de pizza-maaltijd voor een heerlijk einde. Tot ziens: wherever you will be, I’ll be with you.

Een warm sjaloom.