2011: Las Merindades, Spanje

 

Verslag

Internationale Tocht 2011 * Medina de Pomar, Spanje

Ron Willems

Het is al weer enkele maanden geleden dat de Internationale Tocht in Spanje is geweest en natuurlijk heeft Kees Hoogzaad in de vorige ROEP van de WEG al een heel mooi stuk over de tocht geschreven. Niettemin wil ik jullie bij deze graag vertellen hoe ik de Internationale Tocht in Medina de Pomar ervaren heb.

Het begon al meteen goed toen ik op 2 augustus in Burgos op de bus naar Medina stapte: in het busstation kwam ik Marie-O Sigaut uit Frankrijk en Henk, Bets, Joop en nog enkele medetochtgenoten tegen. Gezamenlijk zijn we afgereisd naar Medina de Pomar.

Eenmaal aangekomen ben ik met mijn Nederlandse busgenoten op zoek gegaan naar een lokaal restaurantje. Het had de nodige voeten in de aarde, maar uiteindelijk hebben we iets gevonden naar onze gading en kon het smikkelen beginnen. Het was erg fijn om de banden weer eens aan te kunnen halen, want velen van hen had ik al een jaar niet meer gezien. Na het eten zijn we richting de sporthal, die als start- en eindpunt van de tocht fungeerde, gelopen. Daar was het een groot feest van herkenning en ik heb dan ook weer vele oude bekende mogen begroeten.

De volgende dag ben ik met Patrick en Anna uit Duitsland en Arthur en Maria uit Polen het oude gedeelte van Medina de Pomar ingelopen. Leuke oude gebouwtjes, vooral het slot is erg de moeite waard, zeker ook omdat het een museum heeft. Daarna was het zover, de openingsviering begon en vervolgens verzamelden de groepen zich en gingen we op pad. Ik zat dit jaar weer in de avonturengroep en ik moet zeggen dat we een hele mooie mix van nationaliteiten hadden. Ook ervoer ik het als prettig dat, ondanks de vele nationaliteiten in de groep (Duits, Frans, Spaans, Pools, Portugees, Zweeds en natuurlijk Nederlands), we slechts twee talen nodig hadden om ons voor elkaar verstaanbaar te maken. Toch konden de drie (of meer) talen in de gesprekken natuurlijk niet ontbreken. Zoals gebruikelijk praatte ik aan het einde van de tocht weer vijf talen door elkaar.

Onderweg hebben we weer vele mooie plekken gezien en ik zal proberen me te beperken tot de meest spectaculaire locaties; die waren er genoeg. Meteen op de tweede dag was het al raak: in Puentedey sliepen we aan de rivier en op nog geen honderd meter afstand lag een natuurlijke tunnel door de berg, uitgesleten door de rivier. Dit was dusdanig mooi natuurschoon dat Margarida uit Portugal en ik besloten in deze grot te overnachten terwijl de rest even verderop onder een afdakje lag. Een paar dagen later was het weer raak: het was een hele mooie zonnige dag en we liepen steeds verder en dieper een kloof in. Onderweg speelde de zon een fantastisch spel van licht en schaduw op de kloofwanden. Door deze afleiding hadden we pas in de gaten dat de echte attractie nog moest komen toen we er midden in stonden: het plaatsje Orbaneja del Castillo waar we toen aankwamen is tegen een van de wanden van deze kloof aangebouwd. Alhoewel het plaatsje zelf al heel mooi is, is de waterval die het plaatsje in tween splijt nog wel het meest overdonderend en ook de rotsformatie in de vorm van twee kussende kamelen is zeer bijzonder.

We waren erg blij met de waterval en de bijbehorende rivier, want we hadden ons al enkele dagen niet kunnen wassen. Dus hebben enkelen van ons de kou getrotseerd en zich gewassen in dit smeltwater. Brrr.

Hoe mooi de omgeving ook was, de echte pracht van deze tocht school in de groep en mijn medetochtgenoten: op een gegeven moment hadden we ietsje te enthousiast ons best gedaan met het opscheppen van het eten en vond Juan uit Spanje als laatste in de rij de spreekwoordelijke hond in de pot. Maar geen nood, zodra de rest van de groep dit zag, stond men als n man op en gaf iets van haar/zijn eten aan Juan.

In een andere situatie liepen we verkeerd; dat komt vaker voor op tocht. Hoewel we hierdoor op de langste dag nog eens een kilometer of zes of zeven aan de dagtocht toevoegden, klaagde er niemand; we zetten ons beste beentje voor en we hielpen elkaar daar waar nodig.

Uit het bovenstaande blijkt wel dat de groep erg saamhorig was. Dit kwam ook sterk naar voren in de lijfspreuk die de groep gedurende de tocht op zich nam: ’No hay problemas, solo possibilidades.’; er zijn geen problemen, alleen maar mogelijkheden.

Ook was het mooi om te zien dat de groep er echt voor ging: toen Valentn, onze guardian, ons vroeg of we de dichtbijgelegen en al geregelde slaapplaats wilden gebruiken of nog enkele kilometers door wilden lopen naar een mooiere, maar niet afgesproken locatie, zeiden we als een man ’Aventura !’ en liepen door naar de verst weggelegen slaapplaats.

Al deze samenhorigheid en drang naar avontuur heeft ons ook een hele boel lol opgeleverd. Op de dag waarop we fout gelopen waren kwamen Peter en Stephania als rondreizende troubadours ons verblijden met hun aanwezigheid. Omdat onze slaapplaats voor die nacht erg klein was stonden we op straat. We hebben daar tot diep in de nacht muziek staan maken. De locale bevolking vond het klaarblijkelijk niet zo erg, want al snel stonden ze samen met ons op straat en dansten en zongen vrolijk met ons mee.

Op een van de laatste dagen hebben we nog hard gelachen. We kwamen na een lange en warme dag wandelen aan op een pleintje. Hier stonden enkele kleine kinderen te spelen bij het openbare waterkraantje. Ik draaide me even om en voor ik het wist stond de hele groep elkaar nat te gooien. Niet alleen dat, maar we gooiden ook de kleine kinderen nat en zij ons. We krijsten het uit van de pret en de dorpsbewoners moeten wel raar opgekeken hebben toen een twintigtal volwassenen ineens hun dorpje op stelten zetten.

Hoe dan ook, we hebben een heel leuke tocht achter de rug waar ik met veel plezier op terug kan kijken. Hopelijk treffen we elkaar dit jaar in Duitsland.