2011: Las Merindades, Spanje

 

Verslag van de Internationale Tocht 2011

Las Merindades, Spanje

Een goede tocht maar .....weinig beeldhouwkunst.

Kees Hoogzaad

Om wat te reizen met Spanjaarden en om beelden van de Baskische beeldhouwer Chillida te zien nam ik een vlucht naar San Sebastian. De luchthaven bleek bij de grens met Frankrijk te liggen in Hondarribia. Daar vond ik een pelgrimspension naast een parador (chic hotel), een oud kasteel waar Karel V ooit logeerde. Een voorname locatie dus binnen de stadsmuren!

Bij het busstation van Bilbao stonden Mia, Joke en Bernadette al te wachten. De reis naar Medina de Pomar duurde een uur omdat alle zitplaatsen gereserveerd waren. Op de terugreis was dit niet het geval en dook de bus dorpjes in om eventuele reizigers op te pikken en daardoor duurde de reis anderhalf uur.

Het weerzien van bekenden met name van vorig jaar was vreugdevol. Drie Spaanse schonen van mijn leeftijd maakten hun opwachting, van wie Candelas een drinkgebaar maakte. In de Eiffel waren we een paar keer wat gaan drinken. We zaten weer in dezelfde groep. Haar instelling is, laat de tocht over je heenkomen, zoals het gaat, zonder specifieke verwachtingen.

Na de opening gingen we met mooi weer op pad. Negen Spanjaarden, zeven Fransen en drie Nederlanders, Mia, Jan Teuwen en ik. De aanwezigheid van vijf jeugdigen, twee Franse tieners en drie Spaanse meisjes van 12 en 9 bood de gelegenheid om van hen te horen over doorgeven van waarden, het thema. Zij brachten af en toe verslag uit van hun ideeën bijvoorbeeld over de indruk die foto’s van verschillende personen op je maken. Behalve van de 18-jarige Louise zaten ook de ouders van de meisjes in onze groep.

Wat laat kwam ik er achter dat Raquel Centeno, de vertaalster van Frans naar Spaans, lerares Engels is. Gelukkig bleken op zeker moment twee Fransen haar vermoeiende taak over te kunnen nemen. Voor Nederlanders en Spanjaarden is een uur kapittelen genoeg. Dit was ook het advies aan de kapittelleiders en we hebben ons daar meestal aan gehouden.

Een week mooi weer! Kom daar eens om deze zomer! Het eerste onderkomen was een kerk met een kraantje buiten en geen toilet, dus plasticjes mee voor het papier. Dit deed het ergste vrezen voor de hygiëne. Het bleek gelukkig de minst riante stek. Zelfs is er op bedden geslapen! Onderweg kwamen we een tegen de rots van een kloof aangebouwde kluis tegen, maakten voorbereidingen mee voor het millenniumfeest van een klooster en bewonderden de houten beelden van een kunstenaar. Voor Jan Teuwen was het lopen een peulenschil, hij had ruigere pelgrimstochten gelopen. Hij wierp zich op als achterman met oranje onderscheidingsteken. Het gaf hem tijd voor meditatie, niet te veel praten, een zinvolle eigen invulling. Rond 6 augustus viert onze Byzantijnse kerk haar patroonsfeest. Ik vertelde hierover en uit verbondenheid heeft onze groep die avond een paar keer ’Gospodie pomieloej’ uit de bundel gezongen.

We spraken over beleefdheid als vooroefening voor een serieuzer ethische instelling. Waarden komen tot ons via anderen: ouders, familie, school, werk etc..

Op tocht zijn kan betekenen dat je moet afzien van comfort, hygiëne, slaapgemak, en dat je steeds met velen bent, dat je moet koken, sjouwen, kapittelen... Je krijgt er veel voor terug: onbekommerdheid, je hebt alles bij je en je bent een week los van de dagelijkse sleur met gelijkgestemden, het samen lopen, koken, zingen, slapen, snurken, voorbereiden van veillée, ontdekken van een nieuwe streek, vreugde delen. Wij waren groep ’Alegria’, vreugde. Na de slotdienst was er een copieuze maaltijd waarvoor Peter als speelman ons in de stemming bracht. De veillée met Spaanse dansen kende meerdere hoogtepunten zoals het optreden van Centeno als het slachtoffer in het verhaal van de barmhartige Samaritaan, heftig, typisch Spaans? Toen moesten we weer ’op huis aan’.

Ik wilde wat langer in Spanje blijven (dank aan Peter voor het reserveren van hetzelfde pension) omdat ik werk van de beeldhouwer Chillida wilde bekijken. De beeldentuin in Hernani was dicht. In San Sebastian zag ik opnieuw de Peine del Viento, windkam. Grote verrassing! De zoon van de pensionhouders Gorka Alda is componist en heeft muziek gemaakt bij de beelden van Chillida (zie internet). Ik kreeg wat recensies mee van zijn werk. Muziek in plaats van plastiek. Maandag 15 augustus was ik lopend binnen een kwartier op het minivliegveld na een tocht in een Spanje dat me lang zal heugen.