2011: Welschbillig (Duitsland)

 

Paula Vermeulen

Het was enkele jaren geleden dat ik deelnam aan een Internationaal Pinksterkapittel. Mij overviel direct de bekende sfeer van ontmoetingen, het ’weet-je-nog’ tussen Tochtgenoten, kortom, ik voelde mij direct weer thuis en op mijn plaats. De presentatie van het nieuwe jaaronderwerp die tijdens het Pinksterkapittel plaatsvond, liep als een rode draad door de dagen heen. We kapittelen komend jaar over ’het doorgeven van waarden’.

Op speelse wijze werd geprobeerd om de waarden (of deugden) van Franciscus te herkennen en er je eigen visie op te geven. Zoeken in alle hoeken van het grote terrein: zo wordt ook symbolisch gemaakt hoe wij soms moeten zoeken, bewust nadenken wat in navolging van Franciscus onze eigen waarden zijn.

Tijdens het eerste vreugdevuur voerden we in groepen de opdracht uit hoe wij enkele waarden konden uitbeelden: in spel, in dans, in zingen, enz. Het was een echt vreugdevuur, er werd ook veel gelachen en muziek gemaakt. Op Pinksterzondag werden we allereerst geïnspireerd door Sheana in een prachtige, betrokken viering. ‘s Avonds was er weer een presentatie: een marktplein waar van alles te doen was, het nieuwe thema was ook verweven in de markt. Iedereen ontmoette elkaar, heel ontspannen en vrolijk.

Niet te vergeten: de indringende wijze van meditatie door Josef Gerwing, daar werden de dagen mee begonnen en zo werden we de laatste ochtend op weg gestuurd: Zo uitgerust, ga op weg, ook jullie Tochtgenoten allemaal, en word licht: ’Ga op weg en word licht ...’. Een prachtige opdracht voor het komende kapitteljaar!

Els Verzellenberg

Na een reis met diverse hindernissen arriveerden we een beetje te laat op het Pinksterkapittel. Des te leuker was het iedereen al volop bezig te zien met de eerste opdracht, die mij helaas totaal ontgaan is. De eerste keer zonder Ber was het voor mij vooral een warm weerzien met zoveel mensen waar ik (en dat besef je dan pas) heel veel van hou. Het deed goed, dank je wel allemaal voor jullie hartelijkheid en warm onthaal!! De eerste algemene indruk was toch wel de perfecte organisatie, het enthousiasme en de deskundigheid om de inhoud van het nieuwe thema te behandelen.

Ik had het voorrecht in een gespreksgroep met Anita (pastoraal referentin van de bisschop) te belanden. We mochten kaartjes trekken met bepaalde begrippen erop verwoord, die we in groepjes van twee gingen bespreken. Het is telkens weer boeiend te ervaren hoe een woord als b.v. geduld of ontzag heel veel kan oproepen en dan zorgt voor een massa gespreksstof. Er waren diverse persoonlijke ontboezemingen en meningen die zorgden voor verdieping. ’s Avonds tijdens de veillee hebben we de diverse begrippen uitgebeeld en ’uitgedeeld’ aan de deelnemers door middel van Kerststerren om het vuur van Pinksteren bij ieder daadwerkelijk voelbaar te maken.

De volgende dag begonnen we met een inspirerende Pinksterviering met Sheana. Het raakt me nog als ik eraan terugdenk. Het deed goed de bekende en minder bekende liederen te horen en mee te zingen.Er was grote verbondenheid onderling. ’s Middags, hoe kan het ook anders, werd er gewandeld, in twee groepen. Een groep maakte de korte wandeling naar het dorp. De lange wandeling door het bos was voor de echte globetrotters. Zichtbaar voldaan begaf na afloop iedereen zich naar de `Kaffee und Kuchen`, een heerlijke `must` in Duitsland. ’s Avonds werd er een gezellige markt georganiseerd. Er werd gekleurd en geknutseld, daar werden badges gemaakt, en de groep waarin ik zat, stond in haar kraam positieve waarden uit te delen. Ieder die langs kwam mocht een lootje trekken waarop een wens geschreven stond als positieve waarde om mee naar huis te nemen. Natuurlijk eindigde de avond met Wein und Gesang. Heel gezellig, waarbij volop tijd was om bij te praten en nieuwe liedjes te zingen met onze onvolprezen Peter, die altijd zorgt voor de ó zo fijne muzikale omlijsting!!

De afsluiting de volgende ochtend was in een fotografisch jasje gestoken. We zagen de meest markante situaties en mensen nog eens terug. Een ludieke manier om af te sluiten. Rest mij nog een welgemeend DANK JE WEL aan de Duitse Tochgenoten. IK HEB GENOTEN!

Henk van Remmen

Als reactie op mijn eerdere verontwaardiging betreffende het gebrek aan oecumene tijdens de vieringen in onze internationale bijeenkomsten, wil ik graag mijn gevoelens over de viering op 1e Pinksterdag 2011 tot uitdrukking brengen. Blij, verrast en een stuk meer overtuigd dat het toch mogelijk is om samen te beleven wat ons bindt, ondanks de verschillen (die we niet moeten ontkennen, maar ook niet benadrukken)..

Eindelijk een begin van oecumenisch samenkomen ! Een begin, hoe summier ook in de gekozen vorm. Optimistisch, dat het mogelijk was om een begin te maken en de hoop dat het in de toekomst mogelijk zal zijn om, stukje bij beetje, onze eigen gezamenlijke Tochtgenotenvorm te vinden en de eeuwenoude liturgie te beleven in een eigentijdse vorm.

De hoop ook, dat deze Pinksterviering 2011 een eerste stap moge zijn om uiteindelijk als broers en zussen, als christenen en dus tochtgenoten, als vrije, ondogmatische mensen, gemeenschap te vormen op onze manier, dat is de hoop en het vertrouwen dat ik in mijn hart meegenomen heb uit Welschbillig !!

Over kartonnen dozen, een klein mannetjesschaap en tongen van vuur...

Leonie Gerwing (13 jaar)

Vertaald uit het Duits door Hennie Coumans

Met het hele gezin, mama, papa, mijn broertje Leander en ik waren we op het Internationaal Pinksterkapittel in Welschbillig (dicht bij Trier) aangekomen. En daar begon het met kartonnen dozen. Ik vond dat een grappig idee. We konden zo het terrein verkennen en ontdekten op verschillende plekken kartonnen dozen. Bij iedere doos lag een ander symbool. Bijvoorbeeld: een mobiele telefoon!: Voor mij heel waardevol, omdat je er ’contacten mee kan leggen’, ook was er een doos met een zandloper; ik dacht daarbij hoe belangrijk het is ’om tijd voor iemand of iets te nemen’ en bij de lekkere chocola viel mij het woord ’delen’ in. Natuurlijk waren er nog veel meer symbolen bij de dozen. Wat we ervan vonden hebben we op papiertjes geschreven. Bij elkaar waren het er wel honderd. Op elk stond een waarde. Nooit gedacht dat er zoveel waarden zijn. Misschien zelfs meer, maar de regen verhinderde ’t deels om het op te schrijven. We wilden niet nat worden.

Wij, kinderen, ontdekten in de buurt van het huis een schapenweide met twee lieve schapen. Het jongste moet een bokje zijn geweest. Het was heel levendig en wij wilden het aaien, maar het kleine bokje wilde het niet. Het kwam naar ons toe, werd ineens heel snel, boog zijn kop en boem knalde dat wild geworden bokje tegen Leander op. Gelukkig had Leander maar één blauw plekje. Ik had geluk en was snel genoeg weg. Patrick heeft het ook ondervonden. God zij dank heeft hij zich geen pijn gedaan; van het bokje weet ik het niet.

Super vond ik de Pinksterviering als verjaardagsfeest. Wij, de kinderen, werden ook ingeschakeld. Bij ons in de parochie is dat niet zo vaak. Ik vond het leuk om met de andere kinderen de papieren vlammen uit te delen. En ik vond de viering ook helemaal niet lang. Ik heb Sheana goed kunnen verstaan. Ze sprak goed Engels, ze komt natuurlijk ook uit Engeland. En wat ik niet kon verstaan, kon ik in het boekje lezen. Het was een geweldige groep en we hebben in een mengsel van Duits, Engels en wat Frans met elkaar gepraat; maar het mooiste was de taal van het hart. Dat moet aan Pinksteren en de vuurtongen gelegen hebben, denkt mijn papa.

Maakt niet uit; ik vond het cool!!!!!


IMG/pdf/Pinksterkapittel_2011_inschrijfformulier.pdf (74.5 kB)