2010: Twente, Nederland

 

PIETER BRUEGHEL - Familiegroep

Liesbeth Wuite

We waren met acht volwassenen en acht kinderen uit vier verschillende landen en we deden onze naam eer aan.

We genoten van onze Duitse, Spaanse, Franse en Nederlandse maaltijden, die steeds met veel liefde bereid waren. Er werd bij gezongen, gedronken en gepraat en de kinderen waren soms overal, behalve aan tafel.

Dankzij de tips van de sleutelbeheerder liepen we elke dag met de bolderwagen een stukje naar o.a. het meer, de observatiepost, de uitkijktoren (zes verdiepingen), de trimbaan, een bijenboerderij met park, de ooievaarsfamilie (drie jongen) en het dorp Losser op marktdag. En we bezochten ’de Oase’, een rustplek voor ontmoeting en inspiratie op de grens tussen Glane (NL) en Gronau (D), opgericht door de oecumenische werkgroep ’Christenen aan de grens’, waar we de volgende tekst lazen:

’Wij staan vaak met de rug naar elkaar toe en zien alleen elkaars schaduw. We denken, dat dat de werkelijkheid is. Pas als we ons omdraaien, zien we hoe de werkelijkheid is: We zijn allemaal mensen.’

Bij Gronau, naast de Oase, is een muziekpark waar allerlei instrumenten in de open lucht staan en waarop ieder van ons heeft gespeeld; een ideale plek voor onze picknick. ’s Avonds, als de kinderen sliepen, bespraken we het programma voor de volgende dag; we voelden ons samen verantwoordelijk voor onze groep, die als één familie een week verbleef in de scoutinghut vlak bij de zandverstuiving, Sahara genaamd. En met kleine kinderen liep de volgende dag nooit helemaal zoals gepland. Maar toch vonden we steeds wat tijd om samen te praten over de interreligieuze dialoog, ook binnen onze groep, terwijl de kinderen in het zand voor de deur speelden.