2010: Twente, Nederland

 

JEROEN BOSCH - Avonturengroep

Ricky Rieter

Met het vaandel, waarop een schildering van Jeroen Bosch, in top gaan we negen dagen op avontuur (avonturengroep, dus alles dragen, geen auto voor wat dan ook). Een avontuur is het geworden voor de groep, een avontuur met elkaar en met het thema, een avontuur met materialen (twee karren begaven het), met de weg (verkeerd gelopen) en met de gezondheid, (astma, blaren, achillespees, rug, vermoeidheid), een avontuur met de taal, een avon tuur met koken en douchen.

Het thema

Het thema zelf, oecumenische en interreligieuze dialoog, was ook een avontuur. Er waren niet zoveel mensen in de groep die echt blij waren met het onderwerp. Ook ikzelf niet. Dat maakte het voor mij, als kapittelleidster, niet gemakkelijk. Het verschil in religieuze achtergrond (hoewel we op twee na allemaal katholiek waren) maakte wel wat tongen los, want geloven en geloven is twee. In onze taal zeggen we zelfs: ‘Ik geloof het wel’ als we er eigenlijk niet meer in geloven. Verwarrend.

Het verschil in eigen leefwereld, waar men al of niet met oecumene te maken had, was een moeilijkheid, en tegelijkertijd een uitdaging. Het citaat uit het artikel van José Arregui, een franciscaan, leverde geen dialoog op in de zin zoals de opzet was: twee mensen met de ene opvatting (alle kerken onder één centraal gezag) en twee met de andere opvatting (elke kerk onder een eigen gezag), en dan elkaar uitleggen waarom ze deze visie hadden. Op enkele mensen na die er geen duidelijke mening over hadden, was men het erover eens dat één gezag over alle Kerken niet te verwezenlijken zou zijn en dat daar binnen de Kerken ook niet de behoefte aan was. De eenheid zou eerder werkelijkheid kunnen worden als de verscheidenheid zou mogen voortbestaan, maar wel met het volle respect voor de vormgeving van de ander.

Het verschil tussen gezag en macht is aan de orde gekomen. De noodzaak van gezag en het gevaar dat gezag tot macht wordt. Het machtsspel heeft al heel wat leed berokkend in de wereld en ook tussen de kerken.

Het thema ‘Vergeving’ kwam ter sprake aan de hand van het verhaal van de verloren zoon, de afbeelding op ons vaandel, althans zo had ik het schilderij ooit in een catecheseboek vermeld zien staan. Internet zegt echter dat de afbeelding de Marskramer of de Vagebond wordt genoemd. Het verhaal dus over de ene zoon die het thuis niet meer ziet zitten, erop uitgaat met zijn deel van de erfenis, op het verkeerde pad gaat, zijn vermogen verbrast en tot verval komt. Hij krijgt uiteindelijk spijt en gaat terug naar de vader die hem weer met open armen ontvangt. De Kerk heeft vaak verwijten gemaakt aan afgesplitste Kerken dat zij weer terug behoorden te komen, dat zij anders de ‘verlorenen’ waren. Het klimaat van beschuldigingen is echter voorbij. Elke Kerk heeft recht op een eigen weg. De eenheid van christenen bestaat in het geloof in de ene Christus, het geloof in dezelfde Vader, door de Geest die verbindt. En als Kerken vergeven wat de andere kerken hen hebben aangedaan, als er verzoening plaatsvindt, dan ontstaat er een klimaat waarin we elkaar weer als broeders en zusters vrij in de ogen kunnen kijken.

De verloren zoon/dochter, de verloren pelgrim

Voor de veillée hebben we gespeeld met dit onderwerp. Nu eens geen verloren zoon, maar een verloren pelgrim (Amaya leende zich daarvoor). Ontevreden geworden met de hele gang van zaken, het primitieve gedoe, het slechte weer, de stinkende sokken en snurkende medepelgrims, vroeg ze haar geld terug en ging naar de ‘Champs Elysées’, waar ze super genoot van alle verwennerijen: mannen, mooie kleren, massage, drank enz.. Totdat, ja, daar móest het op uitlopen, alle geld op was en ze een vernederend baantje moest nemen als bordenwasster... Maar dat gaf inzicht en de verloren pelgrim kwam weer ‘thuis’ en werd door de groep met open armen ontvangen. Vergeving en ruimte scheppen voor elkaar en voor elkaars weg.

Franciscus

Voor ons, Tochtgenoten van Sint Frans, is het belangrijk te weten hoe de houding van Franciscus was in de Kerk en ten opzichte van andere Kerken. We zien dat hij enerzijds enorm trouw is aan zijn eigen geloof, aan priesters, aan het gezag en dat hij anderzijds een universeel hart heeft voor andersdenkenden. Het verhaal van zijn communicatie met de islamitische sultan illustreerde dat. Het eigen geloof trouw zijn kan alleen als we onze eigen wortels beter leren kennen. En de ruimte voor ‘andere’ geloven is groeiende in het bewustzijn van de meeste Tochtgenoten.

Toen ik naar huis liep vanaf het station Oss naar Megen zag ik een boot in het Burgemeester Deelenkanaal. De naam van de boot was: ‘Ora et labora’ (bid en werk). Dat moet de weg zijn naar een steeds grotere essentiële eenheid, die niet afhankelijk is van een vorm. Werken via dialoog met als basis gebed om de Geest van inzicht. Het waren vruchtbare dagen, tegelijkertijd gezellig en zeer verbindend! En ook avontuurlijk; wat zouden we nog meer gewild hebben?

Tochtgenoten-regels * opgesteld tijdens IT 2010

© Leyla Smeraldy, Avonturengroep ’Jeroen Bosch’

-  Vanaf dag 3 wordt het kritisch
-  Als de vogels laag vliegen komt er regen
-  We doen alsof we geloven dat het niet regent
-  Als je wil slapen: Oordoppen in, hoofd in je slaapzak
-  Zonder massage ben je verloren
-  Geniet van iedere douche alsof het de laatste is
-  Eet zoveel je kan
-  1x fluiten is ’FIETS !’, 3x fluiten is ’STOP’
-  Als de kaartlezer fout loopt: Mond houden en doorlopen.