06. Voorjaarskapittel

 

Verslag van de voorjaarsbijeenkomst in Leerdam

Het voorspel: zaterdag 5 april

Joop Wesenaar

Negen deelnemers vertrokken om ongeveer twee uur vanuit Arkel voor een schitterende wandeling langs de Linge. We werden op weg gezet door Catherine Marie met een tekst van Martin Luther King ‘I have a dream’, die op 4 april 1968, veertig jaar geleden dus, doodgeschoten is in Memphis.

Een afwisselend landschap, met mooie woningen en boerderijen vanaf de dijk, modderige, glibberige paden door het bos. Mijn schoenen zijn nog niet helemaal schoon! Later op de dag - met het ophalen van de auto’s - zagen we ook nog ooievaars op het nest. Het weer was beter dan verwacht: van tijd tot tijd zon (overgoten) maar ook regen (overgoten).

Aan het eind van deze tocht werden we met koffie en koek opgewacht door Albert-Jan, Annemieke en Gé Ruijs. Vooral voor Gé een goed weerzien na een half jaar ziekenhuisperikelen. In de avond werden we aan het werk gezet door Catherine Marie met:
-  Mandala’s + teksten, met de uitnodiging om zelf een mandala in te kleuren en er de bijbehorende tekst bij te zoeken.
-  een afbeelding van een glas-in-lood roosvenster uit de Notre Dame, met de uitleg over de zestig stukjes glas in het raam en een uitnodiging om zelf zo’n raam in te kleuren.
-  De wereldbol van Jolanda, dochter van Catherine, die haar dromen weergaf. Dit gaf aanleiding tot veel vragen, opmerkingen en hilariteit, soms storend voor de mandala-makers.

Het gesprek wat daarna spontaan ontstond was diepgaand en erg verrijkend, maar laat zich nauwelijk in dit verslag verwoorden.

Tochtgenoten als pelgrims en vreemdelingen: zondag 6 april

Ria van Klaveren-Tilleman

Het was een hartelijk welkom in de pastorie op zondag 6 april, met koffie, thee, koek en veel omhelzingen! Annemieke opende de dag. Ze verontschuldigde Marianne Penning de Vries die ziek was en nu de enquête (zie Bijlage) niet toe kon lichten. Ieder van ons ontving de uitslagen die we zelf konden bestuderen. Vragen erover mochten altijd gesteld worden. Dinie gaf, desgewenst, toelichting op het financieel jaarverslag dat ons werd aangereikt.

Marijn van Zon kreeg daarna alle aandacht. De titel van zijn lezing was ‘Tochtgenoten als pelgrims en vreemdelingen.’ Dit gegeven werd visueel uitgedrukt met een gepakte rugzak, en op een lage tafel een brandende kaars en twee standaards waar nog niets op stond. Dit alles omringd met talloze gele rozenblaadjes.

Op de éne standaard zette Marijn een afbeelding van Franciscus aan de voeten van Jezus op het kruis. Aan iemands voeten zitten, zo vertelde hij, houdt in: ik geef je mijn vertrouwen. Franciscus baant voor ons op die manier een weg die hopelijk navolgbaar is, de weg van de navolging van Christus, de Pelgrim bij uitstek.

Pelgrimeren is van alle tijden en van alle geestelijke stromingen. De Bijbel staat er vol van: Abraham ging op weg, het hele volk maakte later een veertig jaar lange tocht door de woestijn, het leven van Jezus was een reisverhaal, de Emmaüsgangers waren onderweg toen ze Jezus ontmoetten. De eerste christenen werden ‘Aanhangers van de weg’ genoemd. De concrete weg was een symbool van de levensweg: van het aardse naar het hemelse. Als er onderweg pelgrims stierven werd dat wel heel concreet. In de Middeleeuwen werd er veel gepelgrimeerd. De spiritualiteit van Franciscus wortelt daarin. Hij leefde in het besef, dat hij de aarde in bruikleen kreeg, hij moest er dus zuinig op zijn. Franciscus voelde zich verbonden met al het geschapene, met zuster aarde. Clara, de eerste vrouwelijke volgelinge van Franciscus, leidde, samen met andere vrouwen, een besloten leven, maar toch spreekt zij in haar brief aan Agnes van Praag nadrukkelijk over ‘pelgrim en vreemdeling’ zijn. Het volgende citaat uit haar brief werd op de tweede standaard geplaatst:

‘Houd je levenskeuze in herinnering,..., wat je hou-vast is, blijf daaraan vast-houden; wat je doet, blijf dat doen en laat dat niet los, maar ga met snelle stap en lichte tred zonder je voeten te stoten, zodat je optreden zelfs geen stof opjaagt.’

Marijn vertelde dat hij, in het kader van zijn studie, diepte-interviews gehouden had met 26 pelgrims. Sleutelwoorden, die in die gesprekken naar voren kwamen zijn: vertragen, vereenvoudigen, verstillen, loslaten, verwondering, verbondenheid, vertrouwen, verdichten, verbeelding, symbolen en rituelen, ontmoeting met Hem, geestelijke begeleiding.

Als symbool van deze sleutels legde Marijn echte sleutels met een labeltje waarop het sleutelwoord stond, op tafel. Op verschillende begrippen ging hij nog wat dieper in. Al deze sleutelwoorden kun je toepassen op wandelen. ‘Wandelen is loslaten, is verstillen, is vertrouwen....’ Maar deze begrippen zijn ook toepasbaar als je niet meer concreet op tocht kunt gaan door ziekte of ouderdom! Het leven is, hoe dan ook, één grote pelgrimage. De twaalf sleutels kunnen helpen om tot het wezenlijke te komen in het leven.

Bijpraten konden we onder het nuttigen van soep met brood. Vervolgens even naar buiten voor de liefhebbers, terwijl enkele anderen de afsluitende dienst voorbereidden. Daarna werden we creatief aan het werk gezet door ‘elfjes’ te maken (gedichtjes van elf woorden) rond de sleutelwoorden, bijvoorbeeld:

-  Ontvankelijk
-  open hart
-  en zintuigen voor
-  wat mij dagelijks omringt:
-  éénworden

-  Dank
-  voor alles
-  voor ontvangen schoonheid:
-  eindeloze verwondering mij gegeven,
-  dank

Een volgend programmapunt: we mochten associaties schrijven op grote papieren aan de wand, bij de begrippen ‘Pelgrimeren’, Tochtgenoten’, ‘Vreemdeling’, waarna we in de kring daar nog verder op in konden gaan. Uit de gesprekken bleek dat we zelf onze ontmoetingen ervaren als thuiskomen bij elkaar, maar ook dat het niet gemakkelijk is om de sfeer en de kracht die erin zit te delen met buitenstaanders. Met Gé Ruys als voorganger vierden we de eucharistie, waarna we de dag smaakvol afsloten met de ‘afhaalchinees’.

Bedankt eenieder! het was een inspirerende, blije bijeenkomst!

Van Marijn kregen we de volgende wens mee:

Wandelen in drie dimensies

Marijn van Zon

-  Wandelen... in de natuur met beide benen stevig op de grond, in gezelschap van een ander, in het teken van de Ander.
-  Wandelen... met open ogen, met open oren, met een ontvankelijk hart.
-  Wandelen... is vertragen, is vereenvoudigen, is verdichten van ervaringen.
-  Wandelen... is loslaten, is verstillen, is vertrouwen.
-  Wandelen... leidt op een natuurlijke wijze tot verwondering en dankbaarheid, leidt tot besef van verbondenheid met alle schepselen en de Schepper; leidt tot het activeren van jouw verbeelding.
-  Wandelen... is de haast uit je hoofd halen, is het natuurlijke tempo van de ziel volgen, is open komen voor wat er zich in het hier en nu aandient.
-  ... en als het ons gegeven wordt onderweg, misschien iets van de Ander ervaren.

Een wens voor jou in drie dimensies:
-  Vrede met wat was,
-  Vreugde met wat is,
-  Alle goeds voor de toekomst.