1927 - 2007 : 80 Jaar Tochtgenoten

 

80 jaar Tochtgenoten - 40 jaar Tochtgenoot

Peter van den Hoogenhof

Viert de Beweging zijn 80-jarig bestaan, dan heb ik er toch wel mooi de helft van meegemaakt. Ik zal de enige wel niet zijn, maar het was voor de redactie een aanleiding om me te vragen daar nou eens iets over te schrijven. Terugtellend moet het dan ergens in 1968 geweest zijn, - waar kennen we dat jaartal toch van? - dat de ‘van Puyenbroekjes’ in Brabant iets organiseerden. Ik was dus ook nog maar een ‘broekie’, maar terugkijkend kan ik wel zeggen dat mijn kennismaking met de Beweging veel invloed gehad heeft op mijn leven.

Mijn allereerste weekend ging over de oneerlijke wereldhandel, de wereldhandelsconferentie vond ook in dat jaar plaats. Ik verkocht mijn eerste pak rietsuiker. Dat was het begin van mijn wereldwinkelloopbaan en ......, nu na veertig jaar zit ik daar ook nog steeds middenin. Als dat geen invloed heet!

Maar ook op een ander gebied zijn de invloeden na te gaan. Tijdens de weekenden en tochten kwam ik in aanraking met een gitaar. En maar oefenen op andermans gitaar. Nooit les gehad, wel afkijken hoe het moest, nooit centen gehad om er een aan te schaffen totdat ik mijn eerste salaris ontving. De gitaar waar ik nu meestal mee rondsjouw was mijn eerste aanschaf. Die heeft dus ook wel een jubileum te vieren. Bijeenkomsten waren mooie oefensituaties en bij mijn Tochtgenotenbelofte heb ik eens met eigen bewoordingen beloofd om deze vaardigheid ten dienste te stellen van anderen. Later kwam daar de accordeon ook nog eens bij. Belofte gehouden??

Voor mij zijn de woorden Tochtgenotenbeweging en engagement (een beter woord heb ik niet) heel sterk verbonden. De ontmoetingen van ‘reuzen’ zoals Germain in België en Lobo uit Spanje hebben mijn horizon hemelsbreed groter gemaakt. De bezoeken aan derde wereldlanden en projecten zijn regelrecht terug te voeren op hun invloed, en die van de Tochtgenoten.

In Spanje heb ik inmiddels ook mijn 25 jaar Spaanse Tochtgenotenbestaan gevierd. In een interview voor de Spaanse Ruta, vroegen ze me waarom ik zo naar het zuiden ‘trok’. Ik heb me toen gepermitteerd te zeggen dat (generalisatie!!) de mensen in Noord-Europa zichzelf zo serieus nemen en dat wat zuidelijker de mensen eerder om zichzelf kunnen lachen. Let maar eens op: bij de indeling van de groepen van een internationale tocht wordt altijd gauw gekeken of er ook Spanjaarden in de groep zitten. Nou, dat bedoel ik maar.

Nu ik dit zit te schrijven bedenk ik ook nog eens de invloed van de Beweging op mijn talenkennis en de werelden die open gaan als je die hebt.

Alle mensen die ik in en door de Beweging heb ontmoet hebben wel op de een of andere manier hun invloed gehad, het is en was een goede leerschool. Ik bedank ze dan van hieruit ook allemaal.