2007 Internationale Tocht: Assisi, Italië

 

Internationale Tocht Assisi - Impressies

Boekje voor de verantwoordelijken

PDF - 276.9 kB

Henk van Remmen, Tochtgenoot en chauffeur: Blij met alles

Groep GOIA, Vreugde

In het Centrum waren we met elf personen, maar dat heeft niet lang geduurd. Boodschappen doende voor het avondmaal, zag ik twee Tochtgenoten, herkenbaar aan het gemeenschappelijke halsdoekje, in de verte richting het riviertje lopen. Vlug terug naar het Centrum, om een aantal flessen gekoeld water te halen en die naar hun groep gebracht. Het was bloedheet, dus dat viel méér dan goed.

Nog geen twee minuten later: een tweede groep Tochtgenoten, met de zieke Pascal, die we meegenomen hebben naar onze groep, waar hij tot het einde is gebleven. Later nog een Tochtgenoot, voor wie de warmte te veel was. Zo waren we nu aangegroeid tot dertien personen.

Alle dagen zijn we ’s morgens erop uit geweest, met de auto’s iedereen ter plaatse brengend. We hebben heel wat kunnen zien en ervaren: Assisi. Santa Maria degli Angeli, Rivotorto, San Damiano, la Rocca in Assisi. Ook nog samen ’s avonds (wat een toeval !) naar een klassiek concert voor orgel en trompet in Santa Maria degli Angeli geweest. Dit concert werd aangeboden door de Canadese Ambassade.

Een paar keer nog heb ik een echtpaar uit de groep en een protestantse priester uit Noord-Ierland pas ’s middags opgehaald uit Assisi, in tegenstelling tot de anderen van de groep die meestal tegen de middag weer ‘thuis’ waren en rustig siësta konden houden.

Alles bij elkaar: ik zie er met plezier op terug, blij met deze ervaring, blij met de kans het graf van Vader Frans te hebben kunnen bezoeken om daar mijn blijdschap en zorgen bij hem achter te laten. Blij ook met de groep, al waren er momenten, dat het niet zo gemakkelijk was om rustig met de kleine ergernissen en probleempjes om te gaan. En speciaal blij (ondanks soms moeilijke momenten) de anderen in de groep te hebben mogen meemaken en leren kennen !

Evert en Nel van Dulmen: de eerste keer

Groep GOIA, vreugde

Op ons heeft de intocht van de pelgrimsgroepen op de laatste dag (het jaarlijkse feest van Portiuncula) grote indruk gemaakt. Het plein bij de basiliek in Santa Maria degli Angeli stroomde helemaal vol. Er was zelfs een hele grote groep uit Kroatië bij. In een woord geweldig.

Het was de eerste keer dat wij met de Tochtgenoten mee gingen. Van het bestaan hiervan was ons tot voor kort niets bekend. Een artikel in een weekblad, geschreven door Tiny Kuntselears en een contact met Annemieke van der Peet in Eindhoven deed ons besluiten mee te gaan. Wij hopen in december ook weer van de partij te zijn.

Wil Bos: Een bijzondere ontmoeting

Groep GOIA, Vreugde

Na, tijdens de Internationale Tocht, op een ochtend enige tijd genietend door Assisi gedwaald te hebben, bezocht ik een klein cafetaria. Een meisje kwam naast me zitten. We knikten eens en toen ze haar servetje liet vallen, dat ik vervolgens opraapte, bedankte ze mij met enkele Spaanse woorden.

Ze bleek Argentijnse te zijn, studente, en was in Assisi om Italiaans te leren én, omdat haar tweede naam Chiara luidde. Na een kort handen- en voetengesprek gebruikte ze ineens drie Engelse woorden. Die hebben een wandeling én een gesprek opgeleverd van een half uur, waarbij zij intussen een dame aanschoot om te vragen of zij haar soms even een ballpoint kon lenen, want, ja, ze wilde toch wel heel graag mijn e-mailadres. Dat bleek niet genoeg: een heer met een fototoestel zou toch vast wel zo vriendelijk willen zijn om van ons samen een plaatje te maken.

Ja, en toen was het tijd voor haar hotel en voor mijn afspraak voor de terugtocht naar Maria degli Angeli. Zou ik nog wat van haar horen?

Annette de Coo: Salvé Regina, het lied van mijn vader

Groep PACE, Vrede

Ik kan in enkele woorden zeggen wat mij het meest raakte.

23 juli: We zagen een stel jongens, die eerst lacherig deden om ons. Ik vroeg hen om erbij te komen. Dat deden ze en ze zongen vrolijk mee, vroegen ook of ik de foto die ik gemaakt had, per e-mail wilde doorsturen.

29 juli: tijdens de viering met Sheana (guardian) speelde ik midden in de kring het Salve Maria (lied van mijn vader) op mijn mondharmonica. Er was een gevoel van saamhorigheid.

30 juli: Het klokkenspel liet: ‘Te Lourdes op de bergen’ horen met het ‘Salvé, salvé, salvé Maria’ (dus weer het lied van mijn vader).

Tot slot: Raphael, een Duitse jongen in de rolstoel, waarmee ik nonverbaal praatte werd zo rustig van mij en genoot ervan, vooral tijdens het vreugdevuur. Hij heeft zelf ook een foto mogen maken met mijn toestel.

Joke Bloom: gemengde gevoelens

Groep SPERANZA, Hoop

Mijn ervaring is dat zo’n eerste avond, de voorstellingsronde, van essentieel belang is; in zo’n ronde ontstaat de kiem voor verdere contacten. Het geeft aanknopingspunten. Die ronde heb ik erg gemist. Ook de invulling van het avondprogramma is belangrijk; ontbreekt het vermaak zoals toch enigszins in onze groep, dan valt iedereen op zichzelf terug, dan blijven er velen anoniem voor de ander. Het zingen kan verbroederend en verzusterend werken. In onze groep bleef het beperkt tot maar één à twee liederen. Omdat we alleen maar op de openbare weg liepen en achter elkaar, kwam men nauwelijks tot een gesprek. Met twaalf Fransen, waarvan er maar drie een andere taal spraken, was het voor mij moeilijk communiceren.

Ik wilde, op de eerste avond een zaadje in een potje aarde doen om na negen dagen te kijken hoe het gegroeid zou zijn. In plaats daarvan vonden we slechts stenen. De derde dag gooide ik de stenen, onze moeiten en moeilijkheden, weg in de HOOP dat er meer eenheid zou ontstaan.

Als Spiritueel leider heb ik geprobeerd aan bewustwording te werken, aan solidariteit, het elkaar dragen, ons leven samen delen, leven als Franciscus in verbondenheid. Die ware spirit voelde en ervoer ik niet in het totale groepsgebeuren. Wel was het een verademing toen we zomaar een korte wandeling door de velden maakten met een kleine groep, langs de fiere, fraaie zonnebloemen; we konden met elkaar praten en genoten volop van de geplukte pruimen en druiven.

De groep Speranza zou deze naam niet dragen, als er uiteindelijk op de zevende avond toch niet iets vol vrede en harmonie mocht ontstaan toen we buiten in Bevagne met zang en dans onze ‘bonte avond’ hielden. Daar voelde / ervoer ik eenheid alsof Jezus bij ons aanwezig was.

De volgende ochtend aten wij in stilte; een nieuw experiment. En het wás stil; alleen Reneé, 91 jaar, verbaasde zich erover dat niemand iets tegen haar zei. Met haar in de groep te zijn is een feest voor mij; zij spreekt alleen Frans, maar haar zang, haar gezichtsexpressie, haar toneelspel, haar vreugde, openheid en enthousiasme spraken boekdelen. Renée is voor mij het beeld van een ware Tochtgenoot, zij ‘is’ en straalt ware Vreugde uit.

Die avond hielden we een woord- en gebedsviering, in groepjes door onszelf samengesteld; deze werd afgesloten met een zegening waarbij we een hand vol aarde doorgaven en een persoonlijke zegenwens uitspraken voor de ander. Het ‘zaadje’ was toch gegroeid!

Diverse Fransen hadden nog, via een toneelstuk, het leven van Sint Frans uitgebeeld, wat erg leuk was. En mijn zestigste verjaardag - ik voelde mij overdag eenzaam, slechts twee mensen feliciteerden mij - werd positief afgesloten omdat Colette en Piedro op visite kwamen tijdens het avondeten. We aten heerlijke zelfgemaakte pizza’s, bereid door Rogier en Katia. En er was taart met kaarsjes. Ik heb het bezoek van Colette en Piedro zeer gewaardeerd. Nooit eerder maakte ik mee dat de algehele leiding een groep bezocht.

Annette Custers: ‘Een hele fijne tocht’

Groep AMORE, Liefde

Het was een heel fijne tocht, om nooit te vergeten. Ik heb veel meer meegemaakt dan ik verwacht had, zoveel leerprocessen, dat kan ik niet allemaal verwoorden, maar wel dat er nog veel fijne mensen bestaan onder Gods hemel. Groeten voor iedereen!

Lied voor de Veillée

gecreëerd door drie leden van groep AMORE, Liefde (op de wijs van: ‘Wie ich nog ei junkske waas..’)

Jeanne Niessen, Annette Custers en Marie-José Burgers

Toen ik in Assisi kwam / geloof me maar gerust / een lange reis achter de rug / en ’s nachts heel weinig rust, / toen dacht ik: ‘Waar begin ik aan?’ / de warmte stond me tegen. / Geef mij maar weer mijn eigen land / met al die vele regen, / tralalalala, tralalalala

Al wandelend door het landschap / met onze groep ‘Amore’ / ontstond er langzaam een gevoel / van bij elkaar te horen. / Op een wolkje zat Franciscus / blij naar ons te kijken, / dat we dreven van het zweet / dat lieten we maar niet blijken, / tralalalala, tralalalala

Met pijn in onze benen / en doorns in onze billen, / mieren die ons beten / van muggen gingen we gillen, / hoofdpijn van de zon / en soms ook van de vino, / het maakt’ ons helemaal niks uit / want wij waren ‘pellegrino’, / tralalalala, tralalalala

Amaya van Leeuwen: Ik kom zeker terug

Groep PERDONA, Vergeving

Dit jaar zouden we als gezin voor de eerste keer meelopen met de Tochtgenoten. Valerie was twee jaar geleden alleen mee geweest en had ons overtuigd.

Ingedeeld in Perdona zagen we al dat we veel moesten lopen. Onze groep bestond uit 21 mensen: Fransen, Duitsers, Zweden, Spanjaar-den, Portugezen, Nederlanders, je kunt het zo gek niet bedenken.

De eerste dag is het veertig graden, heerlijk toch. Nog geen dag later wil ik bijna terug naar het Nederlandse weer. De eerste dag is het zwaarst; je kent bijna niemand, je tas is zwaar, je matje is hard.

Een week later lijkt het of je niets anders gewend bent; schorpioenen, zwembaden, lopen in de hitte, kerken, allemaal gewone kost. Over eten gesproken: hoewel er een groot verschil was met thuis heb ik niets oneetbaars gegeten, het was allemaal eetbaar.

Na Spello had ik een halve cultuurshock, maar ik vond Italië geweldig. Ik kom zeker terug.

Maria van Leeuwen: ...vlekkeloos verlopen..

Groep PERDONA, Vergeving

We waren wat verbaasd toen we zagen dat er niet meer gezinnen meeliepen, ik voelde me een beetje bezwaard door de grote hoeveelheden van Leeuwens die er in de groep meeliepen.

Al snel bleek dat dit geen bezwaar was. De kinderen verspreidden zich over de groep en hadden met iedereen een praatje. Ze wisten altijd wel iemand voor hun karretje te spannen voor een spelletje.

De hele vakantie in Assisi is vlekkeloos verlopen; hoewel ik me realiseer dat het ook anders kan zijn, verheug ik me al weer op volgend jaar, en met mij de kinderen.

Frans, (‘not the holy one’), op avontuur

Groep FEDE, Geloof

De avonturengroep bestond uit zeventien personen. In plaats van een auto beschikten we over een karretje dat geduwd, dan wel getrokken werd. Het bleek een uitstekend en gewaardeerd vervoermiddel te zijn voor uitsluitend keukenbenodigdheden en boodschappen.

Leider was Göran, tevens internationaal leider: een goed luisterende soepele levensgenieter, die zoveel mogelijk rekening hield met de minder snelle figuren en na overleg zomaar van de globaal aangegeven route afweek.

Deelnemers waren:
-  Vier Nederlanders (Oscar & Esther, Ricky en Frans); prettig om in eigen taalgroep, heet van de naald, altijd aanwezige kritiek te kunnen spuien; dan ben je er weer van af.
-  Vier Zweden: leider Göran, en als nieuwelingen een lange zwijgzame Zweed, Christer, met zijn hartelijke Filippijnse eega, Lilibeth én Mona-Lis, een uitstekende kapittelleidster, die ik het vorig jaar in Zweden in mijn groep had; zij heeft toen veel geleerd van onze Riky Dörfel.
-  Onze mère was de Franse Marie-O, wat teruggetrokken maar prima om budget en voorraad te beheren.
-  De Franse priesterstudent, Pierre, uiterst hulpvaardig en prettig.
-  Spanje was vertegenwoordigd in: Antonio, de oudste deelnemer en uitstekend medepelgrim, wiens volkomen gebrek aan spiritueel leiderschap soepel werd gecompenseerd door de overige verantwoordelijken. Myriam, die vooral het Spaans beheerste, de vriendelijke Ana-Marie en Gillermo, onze troubadour en tolk.
-  De jongeren: Patrick, Renana (Duits), Leyla en de al vernoemde Ana-Marie liepen goed mee. De meisjes waren echte giebelgrieten.

Een aantal malen was er geen overnachtingsplek gereserveerd; spannend om er een te vinden. Dat was lastig, want de streek bestond vooral uit privé-land behorend bij de verspreide boerderijen.

De pas op het laatste moment beloofde verrassing nabij het middeleeuwse vestingstadje Spello, een zwembad, bleek, hoe tegenstrijdig het ook klinkt ‘in het water te vallen’ door te maken onkosten rond badkleding. Zelfs drinkwater werd de vermoeide groep in deze hitte van de namiddag geweigerd. We hebben de teleurstelling geslikt. Een paar groepsleden gingen op boodschappen uit en de rest naar een, op de kaart aangegeven, klooster. En zowaar, de zusters ontvingen ons, en hoe: een apart veldje met uitzicht over de vlakte, douches, toilet en zelfs matrassen. ‘TOILET EN WATER UIT DE KRAAN; DE AVONTURENGROEP KAN ER TEGEN AAN’. De leider ontving op de laatste dag van ons, als blijk van waardering een fles Amaro uit Assisi: 28%, volgens zijn eigen woorden: ‘voor het kleine café in haeven’

De Franse voorbereidingsgroep voor 2008 heeft toegezegd zeker weer een avonturengroep te formeren.

Frans van Overbeek: Doortocht door de Rode Zee

Groep FEDE, Geloof

Onze avonturengroep liep langs een gekanaliseerd riviertje op weg naar Cannara, waar Franciscus voor de vogels preekte. Ondanks waarschuwingen van buurtbewoners is het ons gelukt, al dan niet met blote voeten, over de gladde keien, de overkant te halen. Met vier man trokken en duwden we onze kar door het snelstromende water, veertig centimeter hoog. We voelden ons als het volk Israël dat door de woestijn en de Rode Zee naar het alsmaar niet naderbij komende beloofde land trok.

Ook wij zagen het witte Assisi ongeveer dagelijks tegen de berghelling liggen: wazig in de ochtend, blikkerend in de altijd aanwezige middagzon en oplichtend in de avond. Pas de laatste dag zouden we met de andere groepen deze prachtige stad, vol herinneringen aan Franciscus, binnengaan.

Het indrukwekkendste moment was voor mij, na onze dienst in de onderkerk, het binnengaan in de crypte, waar het altijd stil is ondanks de mensenmassa. Daar zongen we allen, ook de niet-Tochtgenoten, het internationale Alleluja.


IMG/pdf/boekje_voor_de_verantwoordelijken.pdf (276.9 kB)