1927 - 2007 : 80 Jaar Tochtgenoten

 

Eens Tochtgenoot - altijd Tochtgenoot (2)

De geestelijke accu opladen, vroeger en nu

Trees Driessen

In de laatste Roep stond een uitnodiging voor een nachtstrandwandeling. Mijn herinneringen gaan terug naar september 1959. Ria van Klaveren nodigde me uit om eraan deel te nemen. Dat leek me wel wat. In de avond werden we verwacht bij de familie Vergroesen in Scheveningen. Bij de binnenkomst zaten de kinderen nieuwsgierig op de trap te kijken. Binnen waren twee meisjes, Liesbeth en Colette, druk in de weer met koffie en thee schenken. We waren misschien wel met een veertig deelnemers. Na enkele uren doorgebracht te hebben in het gastvrije huis togen we voor enkele uurtjes naar het strand. Vroeg in de ochtend was er een Eucharistieviering in Katwijk. Dit alles beviel me zo goed dat ik al snel meeging met weekend-tochten, een fijne ervaring. Ik heb leren luisteren naar wat een ander zegt. Je moet jezelf zijn en proberen elkaar te begrijpen.

Toen ik nog werkte, moest ik kiezen tussen een tocht of gewoon op vakantie gaan. Ik heb toen verschillende tochten gelopen, niet te vergeten de tocht in de Elzas. In de zeventiger jaren heb ik weinig contact gehad met de Tochtgenoten. Dat veranderde toen in een verslagje las van een tocht in de Ardennen. Concusie: ‘Volgend jaar in 1984 ga ik mee naar het centrum in Remagen.’ Wat was dat een ervaring: de hartelijkheid, de gastvrijheid, elkaar helpen en daarbij de liefde voor de natuur. Het leek wel of er geen jaren tussen hadden gezeten.

De laatste jaren van zijn leven ging Paul ook mee. Na zijn overlijden in 1993 heb ik geprobeerd om mijn bundeltje weer op te pakken. Gesteund door de verbondenheid met de Tochtgenoten en het gebed heb ik de moed en de kracht gevonden om weer verder te leven. Na een week ‘Centrum’ voel ik weer dat de geestelijke accu is opgeladen.