2018: Picos de Europa

 

INTERNATIONALE TOCHT SPANJE 2018

Picos de Europa

Onze impressie van de Internationale Tocht 2018

Lydia, Miranda en Arthur Bronstring

Dit jaar werd de familie Bronstring bij de Internationale Tocht vertegenwoordigd door Miranda, Arthur en Lydia. Voor Miranda (wandelgroep) en Arthur (avonturengroep) was het hun eerste kennismaking met Spanje, voor Lydia was dit de zesde tocht in Spanje.

Deze keer had ik gekozen voor een stergroep. Ik ging op stap met 12 Spanjaarden, 5 Fransen en 3 Nederlanders. De deelnemers waren nieuw voor mij. Ook had ik deze keer de taak van Mère. Iedere dag was het weer genieten van de maaltijden die de groepsgenoten klaarmaakten. Met een beperkt budget, een korte voorbereiding en zonder koelkast bij de hand was iedereen in staat om iets lekkers op tafel te zetten voor 20 personen. De afspraak was dat de kookgroep zelf zijn eigen boodschappen deed. Het voordeel was dat je ter plekke naar een alternatief zou kunnen kijken als een ingrediënt niet voorhanden zou zijn of buiten de begroting viel. We hadden een vast dagritme, gebaseerd op de Spaanse gewoontes. Dat was voor sommige groepsgenoten even wennen. Tegelijkertijd leverde het ook mooie discussies op over de overeenkomsten en de verschillen tussen gewoontes van onze medetochtgenoten.

De stergroep hield in: dagelijks een wandeling, soms vervoer per auto of bus, een keertje naar het strand en een bezoek aan Potes en het plaatselijke zwembad. We sliepen in een albergue (ook bestemd voor pilgrims naar Santiago de Compostela, een sporthal, een parochiehuis en in een zaal van een gemeentehuis. De eerste dagen zaten we vlak aan zee, in de tweede helft van de week waren we in de Picos de Europa, een berggebied met toppen tot 2.400 meter. Bij de dagelijkse kapittels werd het boekje gevolgd. Mijn opmerking, maar ook die van Miranda en Arthur was dat het thema, vooral in de eerste dagen, eenzijdig gericht was op kennismaking met vluchtelingen en migranten. Helaas ontbraken de kritische vragen, bijvoorbeeld wat zou het voor jou betekenen als jouw woonomgeving verandert in een multiculturele samenleving of zou jij je kind op een zwarte school inschrijven als die bij jou in de buurt zou liggen? In de tweede helft van de week werd de bijbel bij het thema betrokken en werden de gespreksvragen meer verdiepend.

We kijken met plezier terug op een gezellige en inspirerende week. We hebben de contacten met veel oude bekenden weer opgehaald en kennisgemaakt met voor ons nieuwe tochtgenoten.

El desfiladero de la Hermida

Marianne Penning de Vries

In het woordenboek lees ik dat ‘desfiladero’ staat voor een heel nauwe bergpas of kloof - dat klopt ook wel want de accommodatie waar wij, de senioren van het centrum, naar toe werden gebracht, lag aan een bochtige bergweg waar niet hard gereden kon worden, zeker niet met tegenliggers. Gelegen in het gebied van de Picos de Europa in Cantabria, omringd door hoge bergen (sommige meer dan 2.500m) waaraan duidelijk te zien was dat er flink wat stenen naar beneden waren gekomen in de loop der jaren en daarom ook op vele plaatsen metalen hekken en netten waren geplaatst om keien, stenen en aardverschuivingen tegen te houden.

Om de andere dag moesten er boodschappen gehaald worden zo’n 20 km verderop in Potes, d.w.z. heen en terug door de kloof, gewoon niet kijken naar de dieptes naast je of de rotspunten die akelig dichtbij kwamen. We hadden een ervaren Spaanse chauffeuse in de groep - Charo - en met de inzet van o.a. troubleshooter Peter die ook wel wat bergpassen gewend is, liep het vervoer van en naar de desfiladero op rolletjes.

In La Hermida is een bushalte, een verlaten kerk, een apotheek, een huisartsenpost, een VVV stalletje, een sportwinkel voor bergbeklimmers, wat café’s en zeer weinig vaste bewoners. Grote aandacht trekt een luxe resort met zwembaden, wellness faciliteiten en warme bronnen. Helaas is het voor de gewone bewoner en bezoeker van La Hermida lastig om af te dalen naar de rivier om bij de enkele warme bronnen te komen die niet door het hotel in beslag worden genomen. Enkele stoere Spaanse deelnemers (70+) waagden het er toch op en genoten van het warme water. Het aangekondigde wisselvallige weer bleef uit en slechts één ochtend viel er wat regen, de temperaturen waren een stuk dragelijker dan in Nederland waar nog een hittegolf aan de gang was. De comfortabele accommodatie bestond uit een gemoderniseerd traditioneel huis met drie verdiepingen waar vroeger de pastoor woonde. Er waren voldoende bedden en matrassen - Riky Dörfel en ik hadden een wel heel bijzondere slaapplaats: op een smal overdekt balkon (met ramen) waar precies twee matrassen in paste met een tafel tussen voet - en hoofdeinde. We voelden ons als twee schoolmeisjes op zomerkamp met allebei een eigen slaapkloof-bedstee.

Ondanks de bergachtige omgeving en de gevorderde leeftijd van de deelnemers, hebben we bijna elke dag een wandeling gemaakt, hellingen beklommen via smalle paadjes, afgedaald naar de snelstromende rivier, op platte keien met de voeten in het water gezeten en gehuchtjes gezien waar de tijd heeft stilgestaan, oude kapelletjes, een kluizenaarsgrot etc. In de middagzon zwermden groepen gieren boven de bergtoppen. Op wat mussen na, een enkele berggeit en wat schapen, hebben we niet veel dieren gezien, wel erg veel verschillende soorten kruiden, bloeiende planten en vijgenbomen.

Bij terugkeer in Nederland zag ik toevallig een prachtige documentaire over Cantabria en hoorde dat het binnenland van de Picos de Europa zo goed als verlaten is op enkele plaatsen na - zoals Potes waar vele (Spaanse) toeristen komen en waar ook het klooster Santo Toribio de Liébana staat. Hier werd de eindviering gehouden op vrijdag 3 augustus. Een flinke groep Tochtgenoten begon de steile route naar dit klooster vanuit Potes met veel enthousiasme maar het was nog middag en warm, te warm voor de bijna 3 km naar boven dus erg snel ging het niet. Het uitzicht boven was schitterend, het klooster en de bijbehorende kerk indrukwekkend. De binnenplaats met fontein en veel planten, heerlijk koel.

Waar we het over gehad hebben tijdens de kapittels? Uiteraard over het jaarthema migratie. Mij werd op de valreep de taak van kapittelleider in de schoot geworpen. Dat was niet echt een punt daar ik ook grotendeels aan de vertaling van het kapittelboekje had gewerkt. Al doende deed ik ervaring op met het min of meer in banen leiden van de discussies. Onze groep bestond uit 10 Spaanse dames, twee Zweedse, een Française, Riky en ik. Soms was het lastig om verder te kunnen gaan als iedereen door elkaar heen praatte en er nog vertaald moest worden maar na de eerste dag ging het al beter. Na afloop zei een van de Spaanse dames dat ze nu veel gedisciplineerder was geworden dan aan het begin van de kapittels.

Uiteraard kom je bijna altijd tijd te kort en kan je nauwelijks dieper op het thema ingaan. We hopen dan ook dat het jaarthema- en kapittelboekje gedurende de rest van 2018 en 2019 nog vaak gebruikt gaat worden. Het vele werk dat voorafgegaan is aan deze internationale tocht, zowel door het Spaanse team als door de schrijvers van teksten (o.a. Pedro Sanz, Sheana Barby) en de vele vertalers, verdient het niet dat dit materiaal zomaar in een papiercontainer verdwijnt.

Uit naam van alle Nederlandse deelnemers kan ik wel zeggen dat het Spaanse team het geweldig goed gedaan heeft, er moest soms geïmproviseerd worden, er waren gelukkig weinig ongelukjes en de onderkomens waren geregeld hoewel er soms een probleempje was met een sleutel of met de invulling van bepaalde taken.

De eindviering in Potes was geheel in stijl van de Tochtgenoten en werd afgesloten door een lokale Franciscaanse broeder die de aandacht vroeg voor een relikwie, de Lignum Crucis (officieel door de RK kerk erkend als authentiek) die door geïnteresseerde aanwezigen van dichtbij bekeken kon worden.

Terug in Potes begon de avond met een warme maaltijd op het schoolplein en aansluitend de veillée waarbij elke groep op een grappige manier iets liet zien van een hoogte- of dieptepunt tijdens hun tocht. Wat opviel was het grote aantal jongeren en kinderen uit Duitsland, Spanje en Frankrijk. Daarna volgde onvermijdelijk het afscheid en ging een ieder weer op weg naar zijn/haar eigen groep. Op mijn (reis)verlanglijstje staat nu een vakantie naar het Noord-Westen van Spanje, er is zo veel te zien, prima eten en drinken en (bijna overal) vriendelijke mensen...

Mijn ervaringen met Spanje zijn het meest verbonden met de Zuidelijke streek Andalucía. Zo zie je maar weer wat een beweging als de Tocht-genoten teweeg kan brengen, nieuwsgierig worden naar een streek die nooit echt mijn aandacht trok.

Internationale Tocht Spanje 2018

Riky Dörfel

Uit mijn dagboekaantekeningen:

Op maandag 23 juli vertrekken Marianne en ik vanuit Rotterdam om 8.00 uur naar Paris Nord in ‘n warme Thalystrein. Tip aan Thalys: beter zorgen voor airconditioning om het reizen met de trein aangenamer te maken want het is ‘n hele zit en dan gaat men misschien ook meer met de trein (al is de trein nu al overvol).

Om 10.35 uur zijn we in Paris Nord en moeten we met de Metro naar Paris Montparnasse om de TGV te nemen. Wat verschrikkelijk! Ik weet niet hoeveel trappen ik op en af heb gesjouwd om daar te komen (geen lift te bekennen..) met koffer en rugzak (gelukkig reisde de fam. Bronstring met ons mee - die hielp met de bagage).

In Paris Montparnasse hetzelfde nog ‘n keer naar de TGV. Daar zitten we dan van ca.13.00 uur tot 17.35 uur in. Een prima trein maar ook overvol. De hele wereld is op reis. Weinig oudere mensen. En ze kijken allemaal een beetje ongelukkig, zo van ‘wat doe ik hier?’

Als je al bijna niet meer kunt zitten, ben je aangekomen in Zuid Frankrijk. Plaatsen als Bordeaux-Bayonne-Biarritz- Saint Jean de Luz komen voorbij. In Hendaye overnachten we in “Le Palombe Bleu”. Heerlijk ‘n schoon bed en rust. Gegeten in ‘n chauffeurscafé. Lekker!

De volgende morgen na het ontbijt met het boemeltreintje naar Irun in Spanje. In Irun weer naar ‘n ander station voor de bus naar Santander (een route van ongeveer 3,5 uur). Vandaar weer ‘n andere bus naar de kustplaats Comillas. Weer 2 uur..... Toen ‘n laatste voettocht de heuvel op (we hadden het kunnen weten) naar Bed and Breakfast La Montañesuca ‘n schattig oud huis waar ik nu voor het raam zit te schrijven. De muren en het plafond zijn groen, ‘n houten vloer, bruine balken, ‘n kast met oude letters erop, ‘n glazen groene lamp, ‘n witte katoenen sprei en beddengoed en witte gordijnen. Kleine schilderijtjes aan de muur en ‘n ijzeren bed.

Ik ben nu helemaal tevreden. Vanmiddag (donderdag) op weg met de bus naar onze bestemming in El Desfiladero de la Hermida (Picos de Europa).

Onze terugtocht hebben we anders gedaan. Meer tussentijden waardoor we in Santander ‘n boottocht hebben kunnen maken. Kortom relaxter. Als ik jonger was zou ik toch weer met de trein reizen. Het is veel avontuurlijker dan in het vliegtuig stappen en beter voor het milieu.

De Internationale Pelgrimstocht 2018

Mia Versteege

Cantabria

Wij waren met 22 deelnemers in de wandelgroep, er heerste een goede sfeer en samenwerking. Knelpunten werden met elkaar opgelost, in samenspraak met Pierre en Marie Pol. Ik heb met mijn tochtgenoten enorm genoten van de prachtige natuur, de rotsen en dennenbossen tijdens de bergtochten die we hebben gemaakt. Even stilstaan en genieten van het uitzicht naar berg en dal, de zee en het strand. Ook de thema’s van de kapittels en spirituele momenten waren heel goed. Een heerlijke pelgrimstocht in Spanje, Picos de Europa.

Veel dank aan de hele organisatie!

Nog meer over DE TOCHT in Spanje

Mieke Stokman

‘Noche de chicas’ gaat er nu door mijn hoofd. Twee meisjes, Carolina en Nuria, die elkaar vanaf dag 1 vonden en er wat moois van maakten. Het werd een hele mini-voorstelling die wij als Tochtgenoten mochten aanschouwen, ook nog aangevuld door het kleinere broertje. De tocht is werken met elkaar maar ook plezier maken. En ook... de taal hoeft niet altijd een barrière te zijn als je elkaar kunt vinden in het samen lachen en zingen. De streek Picos de Europa is prachtig. Het lopen schoot er wat bij in. Misschien nog eens een andere keer? Nu weer terug naar het gewone leven. Het kan dus. Wat neem ik mee van deze tocht? ‘Geef niet zomaar op’. Er is vaak veel meer mogelijk dan je denkt. Tot volgend jaar in Duitsland?