2018: Burgh Haamstede, Nederland

 

Internationaal Pinksterkapittel 2018

Bertus van Rijsewijk Schouwen-Duiveland, ik zou het op de atlas niet direct kunnen aanwijzen. Ik was er nog nooit geweest en de Deltawerken, die kende ik alleen van plaatjes. Met de auto op weg naar Haamstede kreeg ik een voor mij, nieuw landschap te zien: een kaal landschap met hier en daar wat huizen en met links of rechts van de weg ergens wel water en soms zelfs aan beide kanten van de weg. Onderweg kwam ik namen tegen als ‘Neeltje Jans’ en ‘Oosterscheldekering’. Ik had het gevoel door een stuk Nederland te rijden waarvan het landschap uniek is en de waterwerken ongeëvenaard zijn.

‘De Schouwsche Boer’ bleek een prachtig onderkomen te zijn, enigszins verscholen achter berken, platanen en heggen en je kon er bijna de zee horen ruisen. Ooit de grootste boerderij van het eiland, hotel-pension en pannenkoekenhuis, is het nu een accommodatie die gastvrijheid, degelijkheid en bescheidenheid uitstraalt (evenals de eigenaar). Compliment voor de samenwerking tussen (voormalig) accommodatiezoeker Karin en de Stuurgroep.

In de loop van vrijdagmiddag en zaterdag hadden zo’n 85 Tochtgenoten, waaronder 35 Nederlanders, de weg naar De Boer weten te vinden. Voor sommigen was het niet zo eenvoudig omdat, wegens een staking, de bussen vanuit Middelburg wel, niet, misschien wel, misschien niet, reden. Sommigen werden daarom in Middelburg met de auto afgehaald, waarbij bij aankomst van de automobilist de bus weer net wel was gaan rijden. De bushalte in Haamstede was ruim 3,5 km. van De Boer verwijderd, voor een aantal Tochtgenoten een mooie afstand om te lopen.

Op zaterdag waren er, na de opening van het IPK ‘s middags, twee rondes met workshops, 2 x een DVD over de watersnood van 1953 en de mogelijkheid om liederen te oefenen voor de viering op Eerste Pinksterdag en de veillée voor te bereiden. De onderwerpen van de workshops van het weekend waren onder meer: migratie, vluchtelingen, cultuurverschillen, batikken, koken, kledij van andere culturen, uitleg over de taken bij de Internationale tochten, tango dansen, (ik ben er ongetwijfeld nog enkele vergeten).

Josef Gerwing sloot, op zijn eigen, aansprekende manier, de eerste dag af. Op Eerste Pinksterdag konden de vroege vogels kennismaken met Tai Chi, onder leiding van Ron Willems en zich alvast warm lopen voor het zingen, onder leiding van Werner Eisenbarth.

Na het ontbijt begon - althans voor mij - op het hoogfeest van Pinksteren, het hoogtepunt van het IPK. In kleine groepjes liepen de Tochtgenoten de route naar de katholieke kerk van Haamstede, voor de mis van 11 uur. De kerk was helemaal vol - parochianen, toeristen, een afvaardiging van de Protestantse kerken en de Tochtgenoten. Ik zat aan de zijkant op een bank tegen de muur en een halve meter verwijderd van de organist. Ik keek haar op de vingers. Ik realiseerde me voor het eerst dat orgel spelen een zeer intensief werk is. Figuurlijk gezien, wordt ze door een volle kerk op de vingers gekeken. Als ze een toets te veel of te weinig, te kort of te lang, te hard of te zacht indrukt is het mis in de mis. Bovendien moet ze ook de bladmuziek en de dirigente in de gaten houden en ik neem aan dat ze ook nog moet luisteren naar het gezang van de beminde gelovigen. De organist was in dit geval een mevrouw van 80 jaar!

Er werd in de kerk door de aanwezigen uit volle borst meegezongen. Voor mijn gevoel, werd de smeekbede van Josef op zaterdag, ‘Veni, Sancte Spiritus...’(Kom Heilige Geest) verhoord. Na de mis bleef de Heilige Geest bij ons op het ommuurde pleintje achter de kerk. Zij/hij werd daarbij geholpen door broeder zon met warme stralen en door Peter met zijn opwekkende muziek. De Geest verspreidde zich als tongen die verschillende talen spraken maar door iedereen verstaan werden. Zowel de allerjongste als de alleroudste van ons gezelschap gaven er, onder andere, vorm aan door te dansen van vreugde. Door de goede zorgen van onze gastheer, de parochie, konden we op het plein ook onze picknick gebruiken.

Bij Tochtgenoten horen tochten. Dus had onze kaartlezer bij uitstek Frans, na de picknick twee routes in de aanbieding: een korte van 4 en een lange van 8 km. De meesten, waaronder vrijwel alle jongeren, liepen de grote route. Onvermoeibaar werd om half vijf aan een derde ronde van workshops begonnen waarna, na het diner, de veillée begon. De jongeren zetten hier opnieuw hun beste beentje voor.

Op maandag had Frans weer een tocht uitgestippeld, van ongeveer een uur en aansluitend vond de 4e ronde van de workshops plaats. Hierna kon het IPK 2018 met grote tevredenheid afgesloten worden.

In het bovenstaande heb ik mijn persoonlijke ervaring enigszins verwoord. Hetgeen echter tussen de programmapunten door plaatsvond, was, mijns inziens, minstens zo belangrijk: er was een zeer ontspannen sfeer waarbij iedereen in z’n waarde gelaten werd. Hier zitten mensen serieus te praten, daar wordt onzin verteld, daar gelachen en op het grasveld zijn de jongens aan het voetballen. Daar laten Bets en kleindochter Emma zich fotograferen in exotische kledij, daar zit iemand de krant te lezen op het bankje terwijl iemand even verderop zit te snurken, ondertussen is de keukenploeg druk bezig met de volgende maaltijd en wordt Lorena in de schommel door Yolanda voortgeduwd en te midden van dit alles staan Ursula en Peter muziek te maken. Dezelfde ongedwongen sfeer was er ’s avonds aan de bar met Jos (al of niet geassisteerd door Daniël of Nathan). Ik denk dat we elkaar allemaal moeten bedanken, want iedereen heeft op zijn of haar eigen manier bijgedragen aan het welslagen van het IPK 2018.

Méditation de Mère

Catherine Marie

Vóór, tijdens en na het Pinksterkapittel bij Burgh-Haamstede was ik een week lang bezig met de boodschappen voor ca. 90 deelnemers: producten uit de vier windstreken van onze moeder Aarde zoals koffie, thee, bananen en brood.....Bedankt voor zoveel handen die meegewerkt hebben om ons te kunnen voeden! Hebben die handen een eerlijk salaris gehad?

Op dinsdagavond kwamen Bas en Liesbeth al de eerste lading afhalen. ‘Mijn God! Kan alles in onze auto?’ Ja hoor, dat lukte wel met een beetje puzzelen - alle hoekjes van de auto werden gevuld.

Vrijdagochtend kwam Bertus naar mijn huis voor de tweede lading, ook Med (die meehielp in de keuken) plus mijzelf en onze bagage. ‘Mijn God ! Hoe krijgen wij alles in de auto?’ Ongelooflijk maar waar, alles ging erin. Een echt convoi à la marocaine of à l’algérienne! Bertus en ik hebben er eerst eens goed over kunnen lachen. Bertus vond dat het een film waard was. Het blijft een vrolijke film in ons geheugen. En route naar Burgh-Haamstede.

Na het eerste avondeten van zaterdag zaten wij met een groepje aan tafel en er kwam een woord op in mijn gedachten ‘WACHTEN’ - kunnen wachten. Tijdens de zelfbediening moest iedereen wachten op zijn beurt. Het was een interessant moment om zoveel verschillende reacties te zien en te horen: ongeduld, opmerkingen over chaos, het gaat te langzaam, reacties over verwende mensen, een luxe probleem....

Zo’n situatie is van toepassing op ons jaarthema: Migratie - mensen onderweg. Hoe lang moeten migranten wachten? Wachten op erkenning, wachten op papieren, wachten op vrede in de landen die zij ontvlucht zijn. Wachten op meer vrijheid. Wachten op meer gerechtigheid. Een speciaal bedankje voor alle spontane hulp in de keuken en achter de bar.

UN GRAND MERCI voor alle anderen die taken hebben vervuld. Samen is deze Pinksterbijeenkomst een bron van energie en inspiratie geworden.