2016: Litouwen

 

Nagekomen verslag IT Litouwen

Ineke Wouters

Met een open vizier reisde ik af naar Litouwen met twee reisgenoten. Nog nooit had ik voorbereidingen van een internationale tocht meegemaakt - wat een werk wordt er verstouwd om zo’n tocht mogelijk te maken! Dit zou iedereen eens moeten meemaken’ zegt Johny tegen mij.

Na mijn creatieve deeltaken die mr tijd vragen dan gedacht, vertrek ik erg moe maar ook blij en tevreden een aandeel te mogen leveren aan het geheel.

Had ik verwachtingen? Nee, ik was alleen nieuwsgierig hoe Litouwse mensen alle overheersingen van diverse volken, onderdrukking van o.a. Russische zijde, waren doorgekomen. Ze willen een eigen identiteit behouden in taal en cultuur. Tussen de lokettiste op het station in Vilnius en ons drien is het lastig communiceren maar - zo maar uit het niets komt er een vrouw tussenbeide en helpt ons om een retourticket op verschillende data voor elkaar te krijgen. Die hulpvaardigheid maken we ook mee tijdens de tocht.

Dat we in Kretinga een complete maaltijd samen met de mensen van de parochie aangeboden kregen op twee augustus - een feestdag voor hen - was hartverwarmend maar dat we ook nog de zegen voor onze pelgrimstocht kregen, was ontroerend.

Onze groep bestond uit: een Spaans gezin, drie Zweedse vrouwen (gepensioneerd), Duitsers en Nederlanders; de leeftijd varieerde van n jaar tot ruim over de zeventig. De voertaal was Engels; zelfs de Spaanse kinderen spraken Engels. De mensen die een speciale taak hadden, deden dat met zorg en aandacht. En relaxed. Werner is iemand, die een relatief korte wandeling hl spannend en aantrekkelijk kan maken. Hoe komen we over een spoor? Hoe bereiken we ons doel zonder pad? Wat is er onderweg allemaal te beleven?

Wij zwaaien naar de machinist van een trein, en hij groet terug! Speelwerktuigen in het bos voor klein en groot. De creativiteit van kinderen is geweldig: je maakt toch van een skeelerbaan een glijbaan. Dat wil de kleine Lorena k wel zien.

Ben je aan het strand in Litouwen, dan waan je je bijna in Nederland: de duinen, de zee, het witte strand. Maar, de zee is minder zout en trekt minder dan de Noordzee, het strand is schoner. Er staan verkleedcabines op het strand en ik ontdek geen schelpen maar wel af en toe stenen.

En route in de nacht: het kost bij de eerste overnachting wat tijd op zoek naar een toilet, zes trappen en een hal door waar de concirge altijd aanwezig is en ..wc-papier niet vergeten. Oscar had een goede neus om tch douches te vinden: gangen door, trappen op en weer af, maar dan heb je een heerlijke douche. Ja, ja, Franciscus, de tijden veranderen en wij ook !

De kapittels houden we zowel binnen als buiten. Wat kunnen kinderen toch goed vanuit hun hart verwoorden en uitbeelden, over wat geen vrede of wel vrede is. De vlam van vrede bijvoorbeeld van Joan. Ja, oefenen in vrede gaat niet vanzelf.

Met de ouderen die vertoefden in een franciscaans centrum in Klaipeda, hadden we een gezellige ontmoeting met koffie en de idiootste en simpelste spelletjes die je maar kunt bedenken. Miauauauw kopjes geven en daardoor iemand aan het lachen maken, hrlijk toneelspel. We blijven gelukkig altijd een btje kind!

Ik ga voldaan met een propeller vliegtuigje (100 passagiers) weer naar huis. Ik heb veel te vertellen, t veel om hier neer te schrijven, over onze tocht in Litouwen en ik ben weer helemaal opgeladen. Met dank aan alle betrokkenen dat ik dit ervaren mocht.