10. Kersttocht

 

Kersttocht op Texel, een écht eilandgevoel

Ineke Wouters

Er was eens iemand die alle zeesterren die aanspoelden op het strand, terugwierp in zee. ‘Dat heeft toch geen zin’ riep een voorbijganger, ‘die zeesterren spoelen direct weer aan en dan gaan ze alsnog dood’. ‘Als ik er eentje kan redden’ antwoordde de jongen die de zeesterren opraapte, ‘dan heeft dat zin gehad’. Zo deden drie jonge meisjes en oma Ancilla, toen ze op het strand liepen van Texel. Ze waren de laatsten die bij het strandpaviljoen aankwamen, waar wij als tochtgenoten, samen in het zonnetje zittend, wat mochten drinken op het terras.

Wat hebben wij tijdens de wandelingen genoten van de variatie in natuur (en temperatuur!). Landelijke taferelen met paarden en schapen en de typisch Texelse schaapsstallen. in het landschap, afgewend van de wind, de bossen en het duinlandschap met de witte brede stranden. Op dijken lopend met soms een vergezicht, aangeslibde polderlandjes, de Waddenzee in dichte mist, waarbij de zon speelde met de mist en het water. Binnen - in onze verblijven - maakten we het genoeglijk met warm drinken en eten. En niet te vergeten de oliebollen, waarop we de laatste dagen van de Kersttocht werden getrakteerd. Ze kondigden het nieuwe jaar aan. Zo doen de rolletjes dat ook als Noordelijke traditie, maar wij kregen de kniepertjes als afscheid van het oude jaar.

Het kapittel werd in creatieve vormen - voor jong en oud - gepresenteerd door Ricky Rieter. Soms in het verblijf, maar ook onderweg. ‘Verschillende religies leiden tot oorlog’ dit soort uitspraken, dat tot boeiende discussies kan leiden.

Er kwamen wat passanten tochtgenoten aanwaaien die de eenvoud van het op de grond slapen ontliepen, maar wel een flinke dosis gezelligheid mee-brachten: Ton en Hennie Coumans en de bijna voltallige familie Bronstring.

We bezochten Museum Kaap Skil in Oudeschild (won internationale prijzen voor architectuur en exposities met VOC-vondsten en schepen etc.). Er was veel gevarieerde en beeldende informatie over de vroegere scheepvaart te zien in het hoofdgebouw. Buiten was er een klein openlucht museum over de enorme ontwikkeling in de scheepsvaart in de loop van de afgelopen eeuwen. Van handmatig /mechanische bediening naar elektronisch en digitaal. Wat verbergt de zee nog meer voor ons aan geschiedenis van de zeevaart? Wat heeft het handmatige aan menselijke kracht, inzet, doorzettings-vermogen van de mens gevraagd en wat voor offers brachten sommige zeevaarders!

De drie meisjes van onze groep: Sohane, Nawell en Luna vermaakten zich spelenderwijs; ik heb weer twee nieuwe kaartspelletjes geleerd! En we hebben met stille bewondering gekeken naar hun toneelspel op de laatste avond in Den Helder. Mijn toegift was dat ik Anneke Groot naar huis mocht brengen in Amsterdam; de taart viel mij toe met koffie.

Aan Lidy Maas dachten we in stilte; ze was in onze harten. Nu heeft ze haar aardse bagage afgelegd en is ze op weg in de kosmische/ geestelijke wereld. Ze heeft laten zien waar het werkelijk om gaat in deze wereld.

Op weg: elk mens de moeite waard.