2016: Litouwen

 

Korte zomertocht: Vrede = de weg naar vrede

Lia Hoogzaad-Koot

Tijdens de korte 3-daagse zomertocht 2016 in Brabant, alternatief voor de Grote Tocht in Litouwen, hadden we ruimschoots de gelegenheid over het jaarthema ‘Vrede is de weg naar vrede’ na te denken en met elkaar vrede in praktijk te brengen. Hieronder wat gedachten die opborrelden tijdens en rond de kapittels, zo kordaat en uitnodigend gebracht door Ricky, in en rond het gastvrije huis van Bets.

Al op de eerste avond luidde de opdracht: “Noteer ieder voor zich acht woorden die spontaan in je op komen als je aan VREDE denkt.” Veel genoemd werden: respect, aandacht, rechtvaardigheid, maar ook: samenzijn, natuur, schoonheid, mensenrechten, contact met ‘Boven’, luisteren, ontmoeten, politieke invloed, enz. Na enige discussie ontstaan de vragen: “Bedoel je de vrede binnen jezelf of gaat het om wereldvrede? Moet je eerst vrede hebben in en met jezelf, om aan de vrede buiten jezelf, de weg naar wereldvrede, te kunnen meewerken?”

Als volgende opdracht: neem één van de spontaan opgekomen woorden en schrijf enkele minuten achter elkaar door daarover, zo maar neerpennen wat in je opkomt. De discussie komt weer los: zo kwam één van ons van het woord ‘ontmoeten’ naar het woord ont-moeten. De tijd nemen voor de ander en loslaten van (voor)oordelen horen hierbij. Het woord ‘respect’ draagt ook ‘aandacht’ voor de ander of voor iets anders in zich.

De tweede dag werden we door Frans en Bets geleid door het paradijselijke natuurgebied Maashorst, en werden we door Ricky als het ware ‘het bos ingestuurd’. Ricky gaf ons geestelijk voedsel mee. Kracht van Boven - in de vorm van een gedicht van Nicolaas Beets en een afbeelding van een lieftallig engeltje van 1 x 2 cm. Het gedicht:

De moerbeitoppen ruisten, God ging voorbij. Niet voorbij, Hij toefde en wist wat ik behoefde en sprak tot mij.

Bovendien werden vrede brengende uitspraken uitgedeeld. Zo kreeg ik het strookje mee waarop een tekst van Moeder Teresa:

Vrede begint met een glimlach en een glimlach is het begin van de liefde.

Om het gedicht en de tekst te overdenken hadden we minstens 20 minuten stappen in stilte nodig! Dit alles wel in een rustgevende sfeer van paarse heide, een ontmoeting met een door een herder geleide over elkaar buitelende kudde schapen, majestueuze bomen en ritselend struikgewas. Kortom, een sfeer “die ik behoefde”, om met Nicolaas Beets te spreken.

In de middag werd ons door middel van oorlogszuchtige en vredelievende afbeeldingen op kaartjes, gevraagd, vanuit deze voorstellingen een verhaal te maken waarin een weg naar vrede te herkennen is. Heerlijk hilarisch soms met elkaar zo’n weg te bedenken.

Bij het vervolgens vorm geven op papier van het verhaal in teken, knip- en plakwerk bleek dat of je nu individueel of dat je gemeenschappelijk een verhaal maakt: als je samen bent en een verhaal maakt waarbij de vrede het einddoel is kunnen de vele elementen die vrede doen ontstaan zowel individueel als gemeenschappelijk worden ingezet: de ideeën, de weg naar vrede, worden als vanzelf gezamenlijk naar het éne, uiteindelijke vredesdoel gevormd.

Vele ideeën werden ingezet op de weg naar vrede (op de achterkant van een rol behangpapier): een wijze uil, een stralende zon, een reinigende waterval vanuit frisse vruchtbare grond, een warmte gevend vuur, een engel als Boodschapper van de Heer, speels dwarrelende veren etc. en die angstaanjagende vos kon wel worden aangepakt met de getekende vredes symbolen.....

** Een vraag die vervolgens nog bleef hangen is: Kun je aan elke afbeelding, elk voorwerp, elke situatie, een lichte en een donkere kant ontdekken? Kun je leren in deze zaken het eventueel duistere en angstwekkende te overwinnen en hierbij een positieve en vrede gerichte benadering ontwikkelen? In elk geval hebben we met elkaar een aantal dagen lang piketjes, mijlpaaltjes, ideeën gevonden die we in onze rugzak, rolkoffer of weekendtas onderweg op de weg naar vrede mee kunnen nemen en uit kunnen zetten.

Er was en er is vrede en veel goeds!

En route!