2016: Litouwen

 

IT Litouwen: Alvast een impressie vanuit de trein, op weg naar Vilnius

Mieke Stokman

De Internationale Tocht is ten einde. Het was mooi. Pelgrimeren is soms ook letterlijk afzien, ervaarde ik de eerste dagen. Wandelingen die lang en zwaar waren en dan ook de regen die zich regelmatig liet zien.

Vertrouwen en respect zijn belangrijk om goed te kunnen samenwerken en dat kwam ook in onze groep naar boven. Respect voor ieders mogelijkheden en tekortkomingen en roeien met de riemen die je hebt. Wat er ook gebeurde, we namen het goed op, wat een enorme kracht was van deze groep.

En regen kan ook weer aanleiding geven tot grappen op de veillée. Singing in the Rain, kwam verschillende keren voorbij. En toch altijd weer een mooi gedicht geschreven en karakteristiek voorgedragen door Jean Paul Besombes, zoals alleen hij het kan. Ik vond m’n draai na een paar dagen en ontdekte ook weer mijn talenten om me in te zetten voor de groep.

Bijzonder was met hoeveel hartelijkheid we de eerste avond ontvangen werden op het Porziuncola feest. Van de plaatselijke bevolking mochten we ook nog eens de zingende zegen ontvangen, het raakte me van binnen.

De Tochtgenoten - in het bijzonder de Internationale Tocht - doen mij denken aan een groot gezin. Iedereen hoort erbij en doet waar hij/zij goed in is. Zoals ooit de eerste geloofsgemeenschappen begonnen. Huiskamer-bijeenkomsten en samen op weg zijn naar....? De weg van het samen onderweg zijn en elkaar bemoedigen. Laten het goede - opgedaan tijdens deze Internationale Tocht - ons inspireren in het dagelijkse leven.