2016: Litouwen

 

IT Litouwen: Met de zegen van de hele gemeenschap

Karin Holthuis

Het begon goed in Litouwen, met dat Franciscaanse feest Porziuncola op 2 augustus. Een heel middagprogramma in en rondom de kerk in Kretinga, en ’s avonds na de kerkdienst een bomvolle kerktuin met parochianen en lange tafels vol zelfgemaakte heerlijke gerechten. Iedereen droeg wat bij.

De Companions waren welkome gasten. Pastoor Antanas nodigde mij uit voor de microfoon iets te vertellen en na veel vragen van de Litouwers, riep hij de kerkgemeenschap op ons de zegen te geven voor de tocht. Een imponerend moment: een grote kerktuin vol Litouwers die ons met een gezamenlijk lied en de armen geheven de zegen gaven voor de tocht.

Het werd een gewone tocht in een nieuw land, en dat bood méér nieuwe ervaringen: de natuur aan de Baltische kust, met het Pajurio National Park en de Koerse Schoorwal, een UNESCO world heritage met zijn ’wandelende duinen’ bij Nida; het eten, zoals het Litouwse aardappelgerecht kastynis dat ons de laatste avond werd voorgeschoteld; de typisch Litouwse producten amber (barnsteen) en linnen, waar veel deelnemers de nodige souvenirs en geschenken van insloegen; en niet te vergeten kwamen verschillende deelnemers onderweg in gesprek met Litouwers, en dat voelt toch net iets anders dan de locals bij een tocht in Frankrijk of Duitsland. Ze ’scoorden Litouwers’ en op uitnodiging kwamen er ook een stuk of zes naar de veillée.

Litouwen als bestemming, je ging er graag naar toe of je wilde niet, er is niets tussen in. Er waren minder Duitsers en Nederlanders dan bij andere tochten (het aantal deelnemers uit de overige landen was ongeveer gelijk aan andere jaren). Daar staat tegenover dat er meer nieuwe deelnemers waren dan anders die juist áfkwamen op een tocht in Litouwen (in de avonturengroep zelfs 6 nieuwelingen). En er waren meerdere deelnemers die mij eerlijk zeiden dat ze bij een IT 2016 in Nederland een jaartje zouden hebben overgeslagen (‘zo klein, na een paar keer hebben we dat wel gezien’).

En natuurlijk was het ook een gewone tocht, met pasta de eerste dag, dagelijkse lunches in de bossen, en kapittels over Peace is the way to peace........ en met kleine blessures, een regendag, en een slaapplaats waarbij je nogal wat trappen moest lopen naar water en toiletten. Naast organisator vooraf was ik ook troubleshooter tijdens de tocht. Ik had het relatief rustig en dat is een goed teken. ’s Avonds verbleef ik bij de verschillende groepen en hoorde ik wat er leefde. En gelukkig zag ik vooral blije gezichten. Dat maakt dat wij als organisatie ook blij kunnen zijn.