09. Najaarskapittel

 

Najaarsbijeenkomst / Middengroep op 5/6 november 2016 in Wijchen

Joke-Rosa Bloom

Voor mij enkele hoogtepunten:

Allereerst ontmoette ik Johny in Den Bosch zodat wij even konden bijpraten over het wel en wee in onze beweging. Wij werden in Wijchen verwelkomd door Bregje met een brede lach. Behalve Riky, Ton, Ineke, Bas, Liesbeth, Frans, Felix, Ricky en Kyra met vriendin, heeft ook Herman meegelopen; terwijl Hennie en later Henk en Bernadette in het scouting gebouw ons opwachtte met warme drankjes.

Het was een prachtige wandeltocht langs vennen, door een afwisselend landschap in herfsttooi met een bezoek aan Maria in Alverna. Zij symboliseert de poort tot God, die waakt over de gestorven Franciscanen. Wat een verrassing voor mij: ik heb nooit afscheid kunnen nemen van Gé Ruys met wie ik veel heb mogen delen binnen en buiten de Tochtgenoten. Een geliefde en bevlogen persoonlijkheid.

Felix verliet de begraafplaats en kwam terug met bloembollen, die Frans en Ricky in twee hoefijzers in de grond pootten; waarna we het Dona Nobis Pacem en In Paradisum zongen. We waren er zeker van, dat Gé van boven mee zou kijken en luisteren. Zoals ook alle eerdere overleden tochtgenoten nog deel van ons uitmaken. Na een heerlijke maaltijd van Bas en Liesbeth, trokken we de zangboeken open. Onder het genot van een glas wijn en nootjes, zongen we old memories, middeleeuwse liedjes en ballades.

Na een behoorlijk koude nacht, moest ook deze zondag de warmte van onszelf komen. Zondag gaven Annie, Joop, Catherine en Toos ook acte de présence bij het kapittel, verzorgd door Riky. Zij had als thema gekozen ‘Tolerantie’ voor blijvende vrede. We werden onderworpen aan een enquête. Met Riky, Johny, Frans en mij ontstond een discussie daar waar onze antwoorden afweken. Maar een waardevol gesprek draagt ertoe bij dat wij onze eigen visie kunnen bijstellen.

Na afloop mocht ik meerijden met Hennie en Ton en spraken we nog even door over het gezellige, inspirerende weekend. Dank aan ieder die dit weekend tot een succes en hoogtepunt voor mij maakte. Een warm sjaloom.

Ineke Wouters

‘Ik heb een wagen vol geladen’ nee, niet met die ‘Oude Wijven’ en we kwamen ook niet op de markt, maar in een padvindersonderkomen in Wijchen bij Alverna. ‘Zongen zij als sijsjes’...nou, wij zongen in een gemengd koor héél wat af die zaterdagavond. Liedjes van vroeger en liedjes van nu . . . in allerlei stijlen en met allerlei thema’s. Met een drankje en een hapje tussen de bedrijven door. Noten om te kraken, noten om te maken. Werden we er een beetje warm van? Ach, één advies: trek met de kersttocht een warme maillot onder een wat dikkere broek aan, en je hebt het beslist niet koud!

Maar, terugkomend op die wagen: hij was vol, boordevol, afgezien van wat we nodig hadden om te slapen, zaten er potten, pannen, dozen met etenswaren en van alles eromheen om het weekend door te komen in die wagen die wel vaker volgeladen is. En de chauffeur was Bas.

Wat was het verrassend mooi in deze omgeving. Laat het uitzetten van een wandeling maar aan Frans over, dan kom je altijd in mooie gebieden zoals bij de vroegere loop van de (Oude) Maas, die meanderend zijn weg gaat. Onderweg luisteren we naar een gedicht dat iets van het wezen van een vers zegt.

Voltooiing

-  Diep in de kern van het vers
-  daar waar de strengen ontstaan,
-  hoort het al niet meer aan mij,
-  breken de krachten zich baan;
-  steigeren, vinden bestand.
-  Machtig in rijmen en rand,
-  hoor! Stem en branding gaan aan:
-  werking van trek en van tij.
-  Diep in de kern van het vers
-  scheurt het zich naakt van mij vrij.

Ida Gerhardt

En dan lopen we in stilte om alle geluiden die de natuur voortbrengt in ons op te nemen. Onze voetstappen, de bomen, een enkele vogel, de omgeving. We bezoeken het graf van Gé Ruys in Alverna, staan er stil met een gedicht. We zingen en planten bolletjes. De zondagochtend staat in het teken van berichten uit de Stuurgroep en van de Internationale Raad. Na het middageten en een korte wandeling, volgt het kapittel. Daarna een viering. Ter afsluiting wordt er Chinees eten gehaald. Eind goed, al goed!

Kyra Hoogzaad

Zaterdag 5 november van de Najaarsbijeenkomst 2016. Fijn in de vertrouwde sfeer door de natuur te struinen met paarden op je afkomend en in stilte de kleuren van de herfst ervaren...Volgens mij moet dat een prachtig toneelbeeld hebben gegeven; 15 verspreid over het onverharde bospad in stilte lopende mensen, onder het genot van wuivende knisperende ritselende waaiende boombladeren. ‘s Avonds na de heerlijke maaltijd weer eens veel, heel veel meerstemmig gezongen. Fijn & dank voor de organisatie Chicas & Chicos !

Felix van Hulsen

Het grootste Wijwatervat van Nederland? Hoezo? Denk je vermoedelijk als lezer nu en wandelaar van de langere route toen o.l.v. Frans. Een wandelend lid van de korte loopgroep vertelde het. Ooit waren de Wijchense Vennen stukken van een arm van de Maas. Later meanderde de Maas zuidwaarts en werd zij deels gekanaliseerd.

Begin 20ste eeuw werden rond Nijmegen vele kloosters gesticht. Onze tochtgenoot Herman de Kruis trad in bij de Franciscanen in het klooster Alverna en deed er zijn noviciaat. Met vele andere jonge religieuzen werd er zomers gezwommen in een ven. Die al snel Wijwatervat werd genoemd. Helder?

Wist je trouwens dat Alverna verwijst naar het La Verna waar Sint Franciscus zijn tekenen ontving? Rond het graf van de in april 2016 overleden pater Gé Ruys hebben we onze tekenen van hoop op schoonheid geplant. Bollen waar volgend voorjaar een ode-op-de-schepping het graf van pater Gé zal sieren. Hebben jullie ook zo genoten van de zintuig-scherpende stilte-oefening?

Hierbij wat de stilte me onderweg toefluisterde... een oefening in bezieling ... na het prachtige gedicht van Ida Gerhardt Vol-tooi-ing over de veelkleurige herfstkleuren waarmee de bomen nog getooid waren te hebben beluisterd. Een introductie om langs zintuiglijke werkelijkheid, de boven zinnige wereld te leren ervaren en waarderen. De Bron erachter te eren.

‘Luister, hoor en voel, hoe de raadsels van buitelende bladeren ritselen onder onze voeten, Ooit tooiden zij fier de kroon van een boom. Nu wil haar klare klank van bladgoud hout ons oor ontmoeten.

Luister, hoor een kind, een kleuter nog, de vrouw op fiets naast haar zal toeroepen, hoe zij, trots, blij, haar eigen paardje houdt in toom. Terwijl zij de pony de sporen geeft met haar voeten.’

Tot zover het dichterlijke. Nu het dankende: dank voor de wandeling, Frans. Voor de maaltijd, het toetje, en al het andere toe: Liesbeth en Bas en ... Dank, Ricky, die op de tafel ten geschenke had klaargelegd de polsbandjes ‘vrede en alle goeds’. Dank, mede-tocht-genoten, voor jullie kleur en samenklank. Vrede en alle goeds.