14. Actualia

 

Verslag van de Midzomerochtendstrandwandeling 2016

Felix van Hulsen

Wij Tochtgenoten, komend uit alle windstreken van Nederland, wandelen of juister, pelgrimeren op zondagmorgen 26 juni 2016 vanaf hotel Duinoord in Wassenaar naar de Soefi-tempel in Katwijk. Het is heerlijk zomerweer, een verkoelend zuiderbriesje, bonte duinplantengroei alom.

Waarom pelgrimeren? Wij lopen niet zomaar voor het buiten wandelen. Nee, we pelgrimeren naar een der sources du silence, solitude, sobrieté, simplicité, sérénité. Vandaag de Soefi-tempel. Pelgrimeren alzo deze 5,5km veelal pratend, soms zingend, dankbaar, in vrede en vreugde en samen alsof Franciscus meeloopt.

Aangekomen bij de Soefi-tempel volgen we een Universele Eredienst. Zeven kaarsen worden aangestoken uit eerbied voor de verschillende godsdiensten. Aandachtig wordt er voorgelezen uit elk der heilige boeken van de religies. Eenheid wordt beklemtoond, wereld broeder- en zusterschap, verwantschap bevorderd. Religieuze kloven overbruggend door elkaars levensovertuiging e/o geloof te citeren en te respecteren. Klinkt Franciscaans, nietwaar? Zo de interreligieuze en interculturele dialoog te zoeken?

Wat doet het mij? Ben vooral gespitst om de voorganger van dienst, Prof. Witteveen terug te zien. Hij is mij een voorbeeld van dienend praktisch en spiritueel leiderschap. Dat veel betekend heeft voor de opbouw van Nederland, Witteveen als politicus en minister van Financiën. Voor de wereld als voorzitter van het IMF. Broos met zijn 95-jarig lichaam. En toch krachtig, indringend sprekend. Hij spreekt over verantwoordelijkheid. De woorden die hij sprak riepen bij mij diepere waarden wakker. Voortdurend je openen om je te laten roepen door de Hoogste. Steeds uitgenodigd tot nieuwe antwoorden. Tijdens de preek dacht ik aan de honderdduizend onschuldigen op de vlucht. Hoe gaan we / ik ermee om? Hoe sta ik in Amnesty en vluchtelingenzorg?

Hoe gaat zo’n geëerd voorganger om met zijn ‘onschuldigen op de vlucht’. Tot ons spreekt de vader van de bij de ramp met vlucht MH17 omgekomen Willem Witteveen. Iemand die de vraag "Ben u niet boos over het neerschieten van het MH17-vliegtuig met uw zoon, schoondochter en kleinkind?" beantwoordde met: Uit menselijk oogpunt is het jammer dat deze mooie mensen niet langer bij ons zijn, maar je moet het accepteren. Het is gebeurd. Ik probeer te bedenken waarom. Mij is opgevallen dat Willem zijn boek daags voor de reis bij de uitgever heeft gebracht. Een belangrijke prestatie. Hij had in zijn colleges en in de Eerste Kamer een mooi peil bereikt. In allerlei opzichten had hij zijn doelen en idealen bereikt. In zekere zin valt dat ook over zijn vrouw te zeggen. Ze zaten ook heel harmonisch met z’n drieën in het vliegtuig. " U zoekt naar de lessen erachter, maar wat valt hiervan te leren?" Dat is niet zo makkelijk voor ons als mensen om te zien, maar het zal zeker passen in een goddelijke wet."

Woorden van verantwoordelijkheid tijdens de preek. Woorden van overgave en vertrouwen in zijn antwoorden op vragen in een interview. Mij raken ze beide. Doen me denken aan hen die in hoge mate een-zijn in woorden en werken en bovenmate getuigen van de Ene?

Ergo, Pilgrims of St.Francis - Compagnons de St. François - ....daarmee kunnen we weer verder. Hoe? Zie je, als je goed naar bijgaande foto kijkt, wellicht met loep, jezelf of bekenden zitten te eten? Ja, daar, op de houten banken. Ton is dan nog net niet benoemd tot secretaris van de Rijzende Reizende Tochtgenoten - bibliotheek in oprichting. Hum? In gezwinde pas, klommen we na deze maaltijd de duin over en liepen langs de zee zuidwaarts. Op weg om Hennie helende energie toe te knuffelen, o.a. voor haar gebroken pols. Natuurlijk liepen we ook enigszins voor Ton’s Soeppa- ASAP-Pronto-Prima. Maar dat wisten wij bij de zee nog niet. Zo is ons Tochtgenoten-pad toch immer een pelgrimage van ora et labora. Van bid en werk. Van doe - wel, verwonder en dank. Dank, medepelgrims op de Midzomerochtendwandeling 2016, voor deze heerlijke dag.